Ξεσηκωμός! Οι ιμπεριαλιστές ματώνουν τους λαούς! Έξω η Ελλάδα από το έγκλημα!

Η όξυνση των ανταγωνισμών, σε συνδυασμό με την τεράστια συγκέντρωση αντιμαχόμενων πολεμικών δυνάμεων στην περιοχή, φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, με απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς τόσο της περιοχής, όσο και όλου του κόσμου. Θα αυξήσει ακόμη περισσότερο τα κύματα των προσφύγων και ξεριζωμένων, για τους οποίους οι θύτες – κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί – χύνουν κροκοδείλια δάκρυα.

Επιβεβαιώνεται, για μια ακόμη φορά, ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αποτελεί τη διέξοδο, όταν το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και του κέρδους δεν μπορεί να λύσει διαφορετικά – με εμπορικούς «πολέμους» και αντιλαϊκά μέτρα – τα τεράστια αδιέξοδά του. Αποτελεί τη συνέχιση της πολιτικής που βυθίζει τους λαούς στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει μεγάλες ευθύνες, γιατί μπλέκει τη χώρα ακόμη πιο βαθιά σ› αυτό το μακελειό, για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, που διεκδικεί συμμετοχή στη μοιρασιά της λείας και των αγορών. Συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Παίζει ρόλο σημαιοφόρου του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Εχει μετατρέψει τη χώρα σε ΝΑΤΟικό ορμητήριο, έχει προχωρήσει στην αναβάθμιση και επέκταση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα. Συνεργάζεται στρατιωτικά με κράτη – δολοφόνους, όπως το Ισραήλ. Προσπαθεί συστηματικά να εξωραΐσει τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Τώρα χρειάζεται ξεσηκωμός. Ο λαός μας πλήρωσε και συνεχίζει να πληρώνει μεγάλο τίμημα, για να ανακάμψουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Δεν πρέπει να πληρώσει με νέες περιπέτειες και μεγάλους κινδύνους για την καπιταλιστική κερδοφορία, αφού αυτό επιδιώκεται μέσω των επεμβάσεων και των πολέμων. Τώρα χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για να κλείσει η βάση της Σούδας και όλες οι ξένες βάσεις στην Ελλάδα, για να επιστρέψουν οι Έλληνες στρατιώτες από αποστολές εκτός συνόρων, για την αποδέσμευση της χώρας μας απ’ το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Με την αλληλεγγύη και την κοινή τους πάλη να ορθώσουν τείχος στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, να βάλουν στο στόχαστρο το σάπιο σύστημα που γεννά φτώχεια, κρίσεις, πολέμους.

Η «επόμενη μέρα» για το λαό είναι ήδη εδώ.

Όσο κι αν η κυβέρνηση εστιάζει την προπαγάνδα της στην «επόμενη μέρα», αυτή η «μέρα» για τους εργαζόμενους είναι ήδη εδώ. Τη ζει από σήμερα ο λαός, που βλέπει μαζί με τους ρυθμούς ανάκαμψης που επιστρέφουν, να πολλαπλασιάζονται τα βάρη που καλείται να σηκώσει για να κατοχυρωθεί η τροχιά της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Εκτός από τα 88 προαπαιτούμενα που έχουν ήδη μπει στο τραπέζι της επόμενης (τελευταίας) «αξιολόγησης», εξακολουθούν οι εκκρεμότητες της 3ης «αξιολόγησης» εστιάζοντας στα «κόκκινα» δάνεια, τα οποία πρέπει γρήγορα να μειωθούν, δηλαδή να γενικευτούν οι εκβιασμοί απέναντι στα λαϊκά νοικοκυριά και οι αρπαγές της περιουσίας τους. Άλλωστε, αυτό το σκηνικό κλιμακώνεται με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, που συνδυάζονται με ένταση της καταστολής, ενώ στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν ο «επανυπολογισμός των συντάξεων», η κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά κι άλλα μέτρα που «ωριμάζουν» δίνοντας μια καλή γεύση για το περίφημο δήθεν «τέλος της περιπέτειας».

Στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση να συντηρήσει τις κάλπικες ελπίδες για τα «οφέλη» που θα διαμοιραστούν με την κατοχύρωση θετικών ρυθμών στην καπιταλιστική οικονομία, εντάσσεται και η φιλολογία για αυξήσεις στον κατώτερο μισθό, κάποια στιγμή, μετά τον Αύγουστο του 2018.

Κομμάτι της ίδιας πολιτικής, δηλαδή της προσπάθειας κατοχύρωσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι και η λεγόμενη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της ελληνικής αστικής τάξης, που υπηρετείται πιστά από την κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα. Γι’ αυτό η κυβέρνηση «τρέχει» την υλοποίηση των σχεδιασμών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή. Γι’ αυτό αναλαμβάνει αναβαθμισμένους ρόλους και εμπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη και τις αντιδραστικές συμμαχίες τους.

Ομως, τα καθημερινά πλέον επεισόδια των τουρκικών αμφισβητήσεων σε Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο δείχνουν ότι δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια και εγγύηση για το λαό κάτω από τη ΝΑΤΟική «ομπρέλα». Το ακριβώς αντίθετο ισχύει: Όσο περισσότερο η Ελλάδα εμπλέκεται στους πολιτικοστρατιωτικούς αυτούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, τόσο μεγαλώνουν και οι κίνδυνοι για το λαό, όπως και για όλους τους λαούς της περιοχής.

Τα τετελεσμένα που προσπαθεί να επιβάλει η Τουρκία και το εύφλεκτο σκηνικό που δημιουργείται, όπως και το γεγονός ότι, εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, μέσα από μια σκληρή διαπραγμάτευση μονοπωλιακών συμφερόντων, δρομολογούνται αυτές οι εξελίξεις, δίνουν την καλύτερη απάντηση σε όσους προπαγανδίζουν ότι η «λύση» βρίσκεται στην πιο αποφασιστική υπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και όχι στη σύγκρουση μαζί τους.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, της επιθετικής πολιτικής της κυβέρνησης ενάντια στα εργατικά – λαϊκά στρώματα, τόσο με την «εσωτερική» όσο και με την «εξωτερική» της πολιτική, πρέπει να οργανωθεί η λαϊκή απάντηση, η οργάνωση της πάλης.

Λαϊκή επαγρύπνηση και πάλη ενάντια στους επικίνδυνους σχεδιασμούς.

Ανταγωνισμοί και πολεμικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές προετοιμασίες και εξοπλισμοί, διαμάχες γύρω από «οικόπεδα» υδρογονανθράκων και «προειδοποιητικά μηνύματα» από αστικές κυβερνήσεις, επιχειρηματικός πόλεμος, σκάνδαλα. Αυτά κυριαρχούν το τελευταίο διάστημα στην επικαιρότητα, συμπυκνώνοντας τα όρια στα οποία έχει φτάσει η καπιταλιστική βαρβαρότητα και επιβεβαιώνοντας ότι πλέον το μόνο που έχει να προσφέρει αυτό το σύστημα είναι σαπίλα, καρατόμηση στις εργατικές – λαϊκές ανάγκες, πολέμους και εξαθλίωση. Ότι όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο αντιδραστικό, όλο και πιο επιθετικό απέναντι στους εργαζόμενους.

Έκφραση των ανταγωνισμών είναι και τα όσα συμβαίνουν στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο, στην Κύπρο κ.α. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στις αστικές τάξεις φέρνουν τους λαούς της περιοχής μας όλο και πιο κοντά σε καταστάσεις που πριν από μερικά χρόνια οι περισσότεροι νόμιζαν ότι δεν πρόκειται να ξαναζήσουν, ότι ανήκουν στο παρελθόν.

Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, καταρρέουν τα παραμύθια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ περί Ελλάδας – «πυλώνα σταθερότητας», περί «ασφάλειας» που δήθεν απολαμβάνει ο λαός μας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η αλήθεια είναι ότι η περιβόητη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» δεν

είναι στόχος μόνο της ελληνικής αστικής τάξης, αλλά και της τουρκικής, γι’ αυτό οξύνονται οι αντιθέσεις μεταξύ τους, με την πιθανότητα και πολεμικής εμπλοκής.

«Εχθροί μας δεν είναι οι γείτονες λαοί, είναι οι βάσεις και οι ΝΑΤΟικοί», «Λαοί των Βαλκανίων ενωθείτε, στους ιμπεριαλιστές αντισταθείτε». Συνθήματα όπως αυτά, τα οποία βροντοφώναξαν χιλιάδες εργαζόμενοι στη συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα και στην πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία την Τρίτη 27/2, πρέπει να γίνουν υπόθεση όλου του λαού. Τώρα αυτό που προέχει είναι να οργανωθεί η πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων για να καταδικαστεί η εμπλοκή της Ελλάδας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Να μπει στην ημερήσια διάταξη Σωματείων, Επιτροπών Αγώνα, μαζικών φορέων, η πλατιά συζήτηση γύρω από αυτές τις εξελίξεις. Και κυρίως να ενταθεί ο αγώνας για αποδέσμευση από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, η πάλη για να βαδίσει ο λαός το δικό του δρόμο, στον αντίποδα της σημερινής καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Να χρεωθεί στην κυβέρνηση ότι εκθέτει το λαό και τη χώρα στην κινούμενη άμμο των θανάσιμων ανταγωνισμών και να οργανωθεί η πάλη για να ηττηθούν οι σχεδιασμοί της.

Μαζί λοιπόν με τον αγώνα για το μεροκάματο, για τις Συλλογικές Συμβάσεις, για τη μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στους πλειστηριασμούς, έχει τεράστια σημασία να δυναμώσει το μέτωπο και ενάντια στη βρώμικη δουλειά που αναλαμβάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην ευρύτερη περιοχή.

Να αντιπαλέψουμε την εμπλοκή της Ελλάδας στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Οι εξελίξεις της εβδομάδας που μας πέρασε επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς δεν εξασφαλίζει καμιά «σταθερότητα» και «ασφάλεια» για το λαό. Όλα όσα έγιναν γύρω από τα Ίμια δεν είναι μια «παραφωνία» σε ένα κατά τ΄άλλα «ειδυλλιακό» περιβάλλον που εξασφαλίζει ο ρόλος «γεωστρατηγικού μεντεσέ», που έχει αναλάβει η Ελλάδα, με ευθύνη της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Το αντίθετο ισχύει: Είναι μέρος της «κανονικότητας» αυτού του ρόλου. Και αυτός ο ρόλος περιλαμβάνει υποχρεωτικά τις διαρκείς αμφισβητήσεις, το θεσμοθετημένο πια «γκριζάρισμα» στο Αιγαίο, την όξυνση των κινδύνων εμπλοκής σε «μεμονωμένα» ή γενικευμένα επεισόδια.

Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε έτσι, στα ξαφνικά. Έχει υπόβαθρο τα επιχειρηματικά σχέδια στα Βαλκάνια και τους ανταγωνισμούς στην περιοχή για το μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου, μέσα στους οποίους φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει η ελληνική αστική τάξη, καθιστώντας την Ελλάδα «κόμβο». Είναι σχεδιασμοί που βάζουν φωτιά στην περιοχή, αναδιατάσσοντας συμμαχίες, υποδαυλίζοντας τους εθνικισμούς και τους αλυτρωτισμούς, τα σενάρια για αλλαγές στα σύνορα.

Στο ίδιο πλαίσιο «τρέχουν» οι διευθετήσεις στα Δυτικά Βαλκάνια, με έναν από τους σημαντικότερους κρίκους για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» της περιοχής τη συμφωνία που θα ανοίξει το δρόμο για τη γρήγορη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αρχικά, και κατόπιν στην ΕΕ. Γι› αυτό, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίπτουν τη βολική προπαγάνδα που φορτώνει περιστατικά όπως αυτό στα Ίμια στην «τουρκική νευρικότητα» ή στις «επικοινωνιακές ανάγκες» του Ερντογάν. Τα κομμάτια του γεωπολιτικού παζλ δένουν μεταξύ τους μόνο αν εστιάσει κανείς στους «διεμβολισμούς» των επιχειρηματικών ομίλων για τη μοιρασιά του ενεργειακού πλούτου, στα σχέδια ΗΠΑΝΑΤΟΕΕ, που αντιπαρατίθενται με αυτά άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών (π.χ. Ρωσία, Κίνα) κ.λπ.

Ο λαός λοιπόν έχει κάθε λόγο, όσο περισσότερο η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα τον καθησυχάζουν για τα οφέλη από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερο να ανησυχεί και να αντιπαλεύει την εμπλοκή στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Να έχει καθαρό ότι αυτοί οι κίνδυνοι στους οποίους σέρνεται, με ευθύνη της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, αποτελούν την άλλη όψη της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται. Και οι δύο όψεις αυτής της πολιτικής, εσωτερική και εξωτερική, έχουν οδηγό τους την υπεράσπιση του καπιταλιστικού κέρδους, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας, την αναβάθμιση της αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή.

Ο λαός να αξιοποιήσει την πείρα του!

Σκανδαλολογία και επιχειρηματικοί πόλεμοι, δικομματικοί καβγάδες και λασπομαχίες, εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός, ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και διευθετήσεις, όλα στο έδαφος του σάπιου καπιταλισμού, κυριαρχούν αυτές τις μέρες στην πολιτική επικαιρότητα.

Τα νέα επεισόδια που προστίθενται στην αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, με αφορμή την υπόθεση της «Novartis», όπως και η μπόχα που αναδίδεται, δεν μπορούν και δεν πρέπει να κρύψουν ότι και τα δυο κόμματα του κεφαλαίου υπηρετούν την ίδια στρατηγική, αυτή που τσακίζει εργατικά δικαιώματα για να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη κερδοφορία του. Και αυτό είναι στην πραγματικότητα το μεγάλο σκάνδαλο που επιχειρείται να επισκιαστεί από τις «αποκαλύψεις», τους «φανερούς» και «κρυφούς» μάρτυρες, τις μαύρες βαλίτσες με τα χαρτονομίσματα.

Είναι επεισόδια που έρχονται να προστεθούν στην αντιπαράθεση γύρω από την ονοματολογία της ΠΓΔΜ, που κορυφώθηκε με το συλλαλητήριο ενάντια στη χρήση του όρου «Μακεδονία» πάντα στο δοσμένο πλαίσιο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Δυτικά Βαλκάνια.

Όμως, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν πλούσια πείρα για να αντιμετωπίσουν αυτό το σκηνικό. Πείρα που πρέπει να αξιοποιήσουν για να δουν την ουσία των εξελίξεων, για να μην εγκλωβιστούν στο πινγκ πονγκ της σκανδαλολογίας, της ονοματολογίας και τελικά της στοίχισης πίσω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Έχουν πείρα οι εργαζόμενοι από το πώς αξιοποιήθηκαν παλιότερα σκάνδαλα «μεγατόνων» («Siemens», Βατοπέδι κ.ά.) ως μοχλοί για το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μεγάλα καπιταλιστικά επιχειρηματικά και κρατικά συμφέροντα. Η λαϊκή πείρα είναι επίσης πλούσια από το πώς αξιοποιούνται υποθέσεις όπως της «Novartis» για να λανσάρονται κάθε τόσο «νέα» και «άφθαρτα» πρόσωπα, με «καθαρά χέρια».

Οι εργαζόμενοι μπορούν πια να δουν ακόμα καλύτερα την ουσία πίσω και από την αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔΜ. Να δουν δηλαδή ότι τόσο οι εθνικιστές όσο και οι κοσμοπολίτες ταυτίζονται στο βασικό: Στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και στην εμπλοκή της Ελλάδας με αναβαθμισμένο ρόλο στο σχεδιασμό του για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Ο λαός έχει δει στην πράξη τι σημαίνει ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Έχει δει το διαμελισμό κρατών, τις αιματηρές αλλαγές σε σύνορα. Η πλούσια αυτή πείρα των εργαζομένων δείχνει ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι παράγοντες ούτε «σταθερότητας» ούτε «ασφάλειας» και προφανώς ούτε ειρήνης. Το επιβεβαιώνουν αυτό τα αμέτρητα θύματα των επεμβάσεων, οι αμείωτες αμφισβητήσεις της Τουρκίας στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ο βρώμικος ρόλος που παίζουν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες στην υποδαύλιση αλυτρωτισμών και «μειονοτικών» ζητημάτων.

Τώρα λοιπόν χρειάζεται η μαζική συμμετοχή τους στην οργάνωση της πάλης. η διεκδίκηση λύσεων στα καυτά προβλήματα που τους απασχολούν και κυρίως η προώθηση της αντικαπιταλιστικής πάλης, του αγώνα που συμβάλλει στη συγκέντρωση, στην εκπαίδευση δυνάμεων για να αναμετρηθούν κατά μέτωπο με την εξουσία του κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι να αντιτάξουν το δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό!

Ο πρώτος μήνας του νέου χρόνου πέρασε, και όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στο 2018, τόσο περισσότερο αποκρυσταλλώνεται το σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου για τη χρονιά, που από όλους τους χαρακτηρίζεται αρκετά «κρίσιμη». Αστικά επιτελεία και κόμματα, η κυβέρνηση, η μεγαλοεργοδοσία πλασάρουν αυτόν το σχεδιασμό, στέλνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα στους εργαζόμενους να ξεχάσουν όσα έχασαν τα περασμένα χρόνια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης.

Η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να αναλάβει την «ιδιοκτησία» του προγράμματος, να καταρτίσει πλάνο για τη συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων» και μετά την τυπική λήξη του μνημονίου. Πρόκειται για σχεδιασμό εμπέδωσης του τσακίσματος των εργατικών δικαιωμάτων, με μέτρα που έχουν ορίζοντα δεκαετιών, που κάνουν μόνιμες τις «προσωρινές» (σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα) θυσίες της εργατικής τάξης για να περάσει η καπιταλιστική κερδοφορία σε μεγάλους ρυθμούς ανάκαμψης. Οι βιομήχανοι άλλωστε ξεκαθαρίζουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση «πισωγυρίσματος» και ότι οι αντεργατικές ανατροπές δεν αμφισβητούνται, καθώς αυτό θα διαταράξει τη «θετική πορεία» της οικονομίας.

Τα ίδια σχέδια προβλέπουν την τροφοδότηση των μονοπωλίων με «ζεστό» χρήμα και διευκολύνσεις, με κάθε είδους «κίνητρα» για επενδύσεις, όπως φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις «απασχόλησης», δηλαδή τζάμπα εργατικό δυναμικό, βγαλμένα όλα από τις θυσίες διαρκείας του λαού. Από το πλάνο αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει η θωράκιση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να τροφοδοτήσει το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης, που περνά μέσα και από τη γενίκευση των πλειστηριασμών λαϊκών σπιτιών, τον εκβιασμό για την αφαίμαξη του εισοδήματος των εργαζομένων.

Στο φόντο της προετοιμασίας για την «επόμενη μέρα» του κεφαλαίου εντάσσεται και ο ρόλος πρωτοκαθεδρίας που αναλαμβάνει η κυβέρνηση στους πολιτικοστρατιωτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η ανάληψη ρόλου «μεντεσέ» στην «πύλη» της όξυνσης των ανταγωνισμών της περιοχής, οι φιλοδοξίες ανάδειξης της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και εμπορευμάτων, στόχοι και ρόλοι που εμπνέουν την αστική τάξη, περνάνε αυτές τις μέρες μέσα από τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της ΠΓΔΜ, με κύριο στοιχείο τις βιασύνες για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» στα Δυτικά Βαλκάνια, για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Σε αυτό το «εθνικό» σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν τον δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό.

Είναι ώρα λοιπόν οι εργαζόμενοι να βγάλουν συμπεράσματα και να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη. Να συνειδητοποιηθεί από περισσότερους εργάτες, λαϊκούς ανθρώπους, ότι το μοναδικό αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η πολιτική του ΚΚΕ, ότι εκεί μπορούν και πρέπει να «ακουμπήσουν» όσοι προβληματίζονται, όσοι λένε με αγωνία «κάτι πρέπει να γίνει» και αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή.

Να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Ο στόχος της ένταξης στο ΝΑΤΟ των Βαλκανικών χωρών και της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, ώστε πιο γρήγορα να «τρέξουν» τα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ για το πέρασμα αγωγών και δρόμων μεταφοράς, κρύβεται πίσω από την πρεμούρα της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τις «διευθετήσεις» με τη Π.Γ.Δ.Μ. Αξιοποιώντας κινήσεις εθνικιστικών δυνάμεων, αλλά και αντιφάσεις στη στάση της ΝΔ, επιχειρεί να παρουσιάσει τα ευρωατλαντικά σχέδια που υπηρετεί ως τάχα «υπέρβαση των εθνικισμών» και «αλυτρωτισμών», όταν είναι αυτοί ακριβώς οι σχεδιασμοί που ανάβουν το φιτίλι του εθνικισμού.

Αλήθεια, πόσο εμπόδισαν την αμφισβήτηση συνόρων, τις παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ανακίνηση ακόμα και ανύπαρκτων μειονοτικών ζητημάτων σε βάρος των λαών της περιοχής, η συμμετοχή της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αλβανίας κ.λπ. στο ΝΑΤΟ; Πόσο βοήθησε να μειωθούν όλα αυτά η επέκταση των σχεδιασμών της ΕΕ στην περιοχή;

Την ενεργότερη εμπλοκή σε αυτά τα σχέδια για λογαριασμό των συμφερόντων της αστικής τάξης δεν αμφισβητούν σε καμία περίπτωση η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που ψάχνουν να «διαφοροποιηθούν» από την κυβέρνηση ή που προσπαθούν να ψαρέψουν στα θολά νερά του εθνικισμού, τροφοδοτώντας τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν εθνικιστικές,ακόμα και φασιστικές δυνάμεις, επιχειρώντας να καπηλευτούν λαϊκές ανησυχίες, να κρύψουν την ουσία του ζητήματος, να παγιδεύσουν λαϊκές δυνάμεις.

Στην άλλη πλευρά τους τα σχέδια αυτά έχουν την προετοιμασία του επόμενου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης, όπως αυτή σηματοδοτήθηκε από τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ στην αρχή της περασμένης βδομάδας, τις νέες δεσμεύσεις για γενίκευση των πλειστηριασμών για τα λαϊκά σπίτια προκειμένου να «θωρακιστεί» το τραπεζικό σύστημα, την επίσπευση της φοροεπιδρομής για να πιαστούν οι στόχοι των ματωμένων πλεονασμάτων, την προετοιμασία των επόμενων δεκάδων μέτρων στο πλαίσιο της 4ης «αξιολόγησης», ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο.

Τα παραπάνω, που τροφοδοτούν και την αποθράσυνση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, δείχνουν ότι τώρα δεν είναι ώρα για μάταιες προσδοκίες και αυταπάτες περί καπιταλιστικής ανάπτυξης που μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, χωριό και γειτονιά πρέπει να δυναμώσουν οι εστίες διεκδίκησης, η δράση, η αλληλεγγύη. Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του, για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Περνάμε στην αντεπίθεση!

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό μήνυμα αποτέλεσε η απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη αλλά και στην Αθήνα και σε δεκάδες ακόμα πόλεις της χώρας, την Πέμπτη που μας πέρασε. Η κρίσιμη απεργιακή αναμέτρηση για το εργατικό κίνημα δόθηκε με αποφασιστικότητα από εκατοντάδες σωματεία, Επιτροπές Αγώνα, μαζικούς φορείς σε όλη την Ελλάδα και αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη για τη συνέχιση, την κλιμάκωση της πάλης.

Η συνέχεια και η κλιμάκωση του αγώνα είναι απαραίτητη αφού έχουμε να αντιμετωπίσουμε την αναβαθμισμένη επίθεση της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού.

Η επίθεση αυτή περιλαμβάνει τα αποτελέσματα της πρόσφατης συμφωνίας στο πλαίσιο της 3ης «αξιολόγησης», τον ματωμένο κρατικό προϋπολογισμό για το 2018, το «συμπληρωματικό μνημόνιο» ενόψει της «ολοκλήρωσης» του προγράμματος, δηλαδή όσα ανακεφαλαιώνουν και μονιμοποιούν όλα τα μέτρα που πάρθηκαν με τη μορφή καταιγίδας τα τελευταία οκτώ χρόνια. Έχει να αντιμετωπίσει την ελεεινή προσπάθεια της κυβέρνησης να ξηλώσει το απεργιακό δικαίωμα ώστε οι εργαζόμενοι να μη μπορούν να σηκώσουν κεφάλι.

Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της αντεργατικής επίθεσης είναι και η όλο και πιο βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας, με ευθύνη της κυβέρνησης, στους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, που όπως όλα δείχνουν, μπαίνουν σε νέα περίοδο κλιμάκωσης.

Ένταση της πάλης σημαίνει να ζωντανέψουν όσο περισσότερα σωματεία γίνεται. Να έρθουν σε επαφή περισσότεροι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους, να συμμετάσχουν στις διαδικασίες τους, στις Γενικές Συνελεύσεις, στη δραστηριότητα, στην εξόρμηση, στην ενημέρωση. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να υπολογίζουν τόσο πολύ η άρχουσα τάξη και οι κυβερνήσεις της, όσο το ανέβασμα του βαθμού οργάνωσης των εργαζομένων. Αυτό θέλουν να αποτρέψουν.

Γι‘ αυτό θέλουν τον εργάτη ξεμοναχιασμένο και ανοργάνωτο. Αυτό είναι που εξηγεί και τη διαχρονική προσπάθειά τους να ξηλώσουν το απεργιακό δικαίωμα, να προωθήσουν οργανώσεις του χεριού τους όπως οι «ενώσεις προσώπων», να στήνουν εργοδοτικούς μηχανισμούς σε σωματεία, Εργατικά Κέντρα και όπου αλλού τους παίρνει.

Τώρα πρέπει να πολλαπλασιαστούν οι δυνάμεις που δεν βάζουν άλλο νερό στο κρασί τους και ξεκαθαρίζουν ότι δεν κάνουν «ούτε μισό βήμα πίσω», αλλά βγαίνουν στην αντεπίθεση, διεκδικώντας όσα τους έκλεψαν τα τελευταία χρόνια.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

Τα νέα μέτρα που θα έρθουν με το πολυαναμενόμενο κλείσιμο της 3ης αξιολόγησης αλλά και όλα τα παλιά που η συγκυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ εφαρμόζει, θα επιδεινώσουν ακόμα περισσότερο τη ζωή των λαϊκών νοικοκυριών. Η νέα φοροληστεία, σε συνδυασμό και με την κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ για τα νησιά του Αιγαίου, θα αποτελέσει ένα επιπλέον πλήγμα για τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα των νησιών μας, η έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια στις τράπεζες, οι νέες περικοπές σε συντάξεις και κοινωνικές παροχές είναι ο βασικός άξονας της νέας επίθεσης που εξαπολύεται. Προχωρώντας ακάθεκτα η κυβέρνηση και θέλοντας να ικανοποιήσει στο ακέραιο τις ορέξεις των καπιταλιστών ετοιμάζεται να δώσει ένα ακόμα χτύπημα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με το χτύπημα της οργάνωσης των αγώνων μας, με το χτύπημα που προσπαθεί να επιφέρει στην απεργία, στη συνδικαλιστική δράση, στη δράση και οργάνωση των εργαζομένων. Τα νέα αυτά βάρβαρα μέτρα πάνε χέρι – χέρι και με την καταστολή και τον αυταρχισμό απέναντι στις εργατικές κινητοποιήσεις. Επιστρατεύουν κάθε μέσο ώστε να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των μεγαλοεργοδοτών.

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!
ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΑΣ – ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Στα νέα βάρβαρα μέτρα δίνουμε μαχητική απάντηση. Οργανώνουμε την πάλη μας μαζί με τους μικρομεσαίους αγρότες, τους επαγγελματοβιοτέχνες, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες για να αποτρέψουμε το νέο έγκλημα.

ΔΕΝ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ. ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
ΤΗΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.

Διεκδικούμε:
· Υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στον κατώτερο μισθό. Κατώτερο μεροκάματο 33,57 ευρώ.

· Να καταργηθεί με νόμο το αίσχος των μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ και κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ.

· Επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων.

· Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εφαρμογή της μετενέργειας μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ χωρίς κανέναν χρονικό περιορισμό.

· Όχι στις αντεργατικές αλλαγές που αλυσοδένουν τη λειτουργία των συνδικάτων, που εμποδίζουν την προκήρυξη απεργιών και την ανάπτυξη αγώνων των εργαζόμενων, τις εργατικές διεκδικήσεις.

· Αφορολόγητο ατομικό όριο 20.000 ευρώ, προσαυξανόμενο 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των χαρατσιών. Όχι στην κατάργηση του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ για τα νησιά μας.

· Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική – λαϊκή οικογένεια. Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη!