Να αντιπαλέψουμε την εμπλοκή της Ελλάδας στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Οι εξελίξεις της εβδομάδας που μας πέρασε επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς δεν εξασφαλίζει καμιά «σταθερότητα» και «ασφάλεια» για το λαό. Όλα όσα έγιναν γύρω από τα Ίμια δεν είναι μια «παραφωνία» σε ένα κατά τ΄άλλα «ειδυλλιακό» περιβάλλον που εξασφαλίζει ο ρόλος «γεωστρατηγικού μεντεσέ», που έχει αναλάβει η Ελλάδα, με ευθύνη της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Το αντίθετο ισχύει: Είναι μέρος της «κανονικότητας» αυτού του ρόλου. Και αυτός ο ρόλος περιλαμβάνει υποχρεωτικά τις διαρκείς αμφισβητήσεις, το θεσμοθετημένο πια «γκριζάρισμα» στο Αιγαίο, την όξυνση των κινδύνων εμπλοκής σε «μεμονωμένα» ή γενικευμένα επεισόδια.

Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε έτσι, στα ξαφνικά. Έχει υπόβαθρο τα επιχειρηματικά σχέδια στα Βαλκάνια και τους ανταγωνισμούς στην περιοχή για το μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου, μέσα στους οποίους φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει η ελληνική αστική τάξη, καθιστώντας την Ελλάδα «κόμβο». Είναι σχεδιασμοί που βάζουν φωτιά στην περιοχή, αναδιατάσσοντας συμμαχίες, υποδαυλίζοντας τους εθνικισμούς και τους αλυτρωτισμούς, τα σενάρια για αλλαγές στα σύνορα.

Στο ίδιο πλαίσιο «τρέχουν» οι διευθετήσεις στα Δυτικά Βαλκάνια, με έναν από τους σημαντικότερους κρίκους για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» της περιοχής τη συμφωνία που θα ανοίξει το δρόμο για τη γρήγορη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αρχικά, και κατόπιν στην ΕΕ. Γι› αυτό, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίπτουν τη βολική προπαγάνδα που φορτώνει περιστατικά όπως αυτό στα Ίμια στην «τουρκική νευρικότητα» ή στις «επικοινωνιακές ανάγκες» του Ερντογάν. Τα κομμάτια του γεωπολιτικού παζλ δένουν μεταξύ τους μόνο αν εστιάσει κανείς στους «διεμβολισμούς» των επιχειρηματικών ομίλων για τη μοιρασιά του ενεργειακού πλούτου, στα σχέδια ΗΠΑΝΑΤΟΕΕ, που αντιπαρατίθενται με αυτά άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών (π.χ. Ρωσία, Κίνα) κ.λπ.

Ο λαός λοιπόν έχει κάθε λόγο, όσο περισσότερο η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα τον καθησυχάζουν για τα οφέλη από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερο να ανησυχεί και να αντιπαλεύει την εμπλοκή στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Να έχει καθαρό ότι αυτοί οι κίνδυνοι στους οποίους σέρνεται, με ευθύνη της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, αποτελούν την άλλη όψη της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται. Και οι δύο όψεις αυτής της πολιτικής, εσωτερική και εξωτερική, έχουν οδηγό τους την υπεράσπιση του καπιταλιστικού κέρδους, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας, την αναβάθμιση της αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή.

Ο λαός να αξιοποιήσει την πείρα του!

Σκανδαλολογία και επιχειρηματικοί πόλεμοι, δικομματικοί καβγάδες και λασπομαχίες, εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός, ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και διευθετήσεις, όλα στο έδαφος του σάπιου καπιταλισμού, κυριαρχούν αυτές τις μέρες στην πολιτική επικαιρότητα.

Τα νέα επεισόδια που προστίθενται στην αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, με αφορμή την υπόθεση της «Novartis», όπως και η μπόχα που αναδίδεται, δεν μπορούν και δεν πρέπει να κρύψουν ότι και τα δυο κόμματα του κεφαλαίου υπηρετούν την ίδια στρατηγική, αυτή που τσακίζει εργατικά δικαιώματα για να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη κερδοφορία του. Και αυτό είναι στην πραγματικότητα το μεγάλο σκάνδαλο που επιχειρείται να επισκιαστεί από τις «αποκαλύψεις», τους «φανερούς» και «κρυφούς» μάρτυρες, τις μαύρες βαλίτσες με τα χαρτονομίσματα.

Είναι επεισόδια που έρχονται να προστεθούν στην αντιπαράθεση γύρω από την ονοματολογία της ΠΓΔΜ, που κορυφώθηκε με το συλλαλητήριο ενάντια στη χρήση του όρου «Μακεδονία» πάντα στο δοσμένο πλαίσιο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Δυτικά Βαλκάνια.

Όμως, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν πλούσια πείρα για να αντιμετωπίσουν αυτό το σκηνικό. Πείρα που πρέπει να αξιοποιήσουν για να δουν την ουσία των εξελίξεων, για να μην εγκλωβιστούν στο πινγκ πονγκ της σκανδαλολογίας, της ονοματολογίας και τελικά της στοίχισης πίσω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Έχουν πείρα οι εργαζόμενοι από το πώς αξιοποιήθηκαν παλιότερα σκάνδαλα «μεγατόνων» («Siemens», Βατοπέδι κ.ά.) ως μοχλοί για το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μεγάλα καπιταλιστικά επιχειρηματικά και κρατικά συμφέροντα. Η λαϊκή πείρα είναι επίσης πλούσια από το πώς αξιοποιούνται υποθέσεις όπως της «Novartis» για να λανσάρονται κάθε τόσο «νέα» και «άφθαρτα» πρόσωπα, με «καθαρά χέρια».

Οι εργαζόμενοι μπορούν πια να δουν ακόμα καλύτερα την ουσία πίσω και από την αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔΜ. Να δουν δηλαδή ότι τόσο οι εθνικιστές όσο και οι κοσμοπολίτες ταυτίζονται στο βασικό: Στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και στην εμπλοκή της Ελλάδας με αναβαθμισμένο ρόλο στο σχεδιασμό του για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Ο λαός έχει δει στην πράξη τι σημαίνει ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Έχει δει το διαμελισμό κρατών, τις αιματηρές αλλαγές σε σύνορα. Η πλούσια αυτή πείρα των εργαζομένων δείχνει ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι παράγοντες ούτε «σταθερότητας» ούτε «ασφάλειας» και προφανώς ούτε ειρήνης. Το επιβεβαιώνουν αυτό τα αμέτρητα θύματα των επεμβάσεων, οι αμείωτες αμφισβητήσεις της Τουρκίας στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ο βρώμικος ρόλος που παίζουν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες στην υποδαύλιση αλυτρωτισμών και «μειονοτικών» ζητημάτων.

Τώρα λοιπόν χρειάζεται η μαζική συμμετοχή τους στην οργάνωση της πάλης. η διεκδίκηση λύσεων στα καυτά προβλήματα που τους απασχολούν και κυρίως η προώθηση της αντικαπιταλιστικής πάλης, του αγώνα που συμβάλλει στη συγκέντρωση, στην εκπαίδευση δυνάμεων για να αναμετρηθούν κατά μέτωπο με την εξουσία του κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι να αντιτάξουν το δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό!

Ο πρώτος μήνας του νέου χρόνου πέρασε, και όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στο 2018, τόσο περισσότερο αποκρυσταλλώνεται το σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου για τη χρονιά, που από όλους τους χαρακτηρίζεται αρκετά «κρίσιμη». Αστικά επιτελεία και κόμματα, η κυβέρνηση, η μεγαλοεργοδοσία πλασάρουν αυτόν το σχεδιασμό, στέλνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα στους εργαζόμενους να ξεχάσουν όσα έχασαν τα περασμένα χρόνια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης.

Η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να αναλάβει την «ιδιοκτησία» του προγράμματος, να καταρτίσει πλάνο για τη συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων» και μετά την τυπική λήξη του μνημονίου. Πρόκειται για σχεδιασμό εμπέδωσης του τσακίσματος των εργατικών δικαιωμάτων, με μέτρα που έχουν ορίζοντα δεκαετιών, που κάνουν μόνιμες τις «προσωρινές» (σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα) θυσίες της εργατικής τάξης για να περάσει η καπιταλιστική κερδοφορία σε μεγάλους ρυθμούς ανάκαμψης. Οι βιομήχανοι άλλωστε ξεκαθαρίζουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση «πισωγυρίσματος» και ότι οι αντεργατικές ανατροπές δεν αμφισβητούνται, καθώς αυτό θα διαταράξει τη «θετική πορεία» της οικονομίας.

Τα ίδια σχέδια προβλέπουν την τροφοδότηση των μονοπωλίων με «ζεστό» χρήμα και διευκολύνσεις, με κάθε είδους «κίνητρα» για επενδύσεις, όπως φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις «απασχόλησης», δηλαδή τζάμπα εργατικό δυναμικό, βγαλμένα όλα από τις θυσίες διαρκείας του λαού. Από το πλάνο αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει η θωράκιση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να τροφοδοτήσει το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης, που περνά μέσα και από τη γενίκευση των πλειστηριασμών λαϊκών σπιτιών, τον εκβιασμό για την αφαίμαξη του εισοδήματος των εργαζομένων.

Στο φόντο της προετοιμασίας για την «επόμενη μέρα» του κεφαλαίου εντάσσεται και ο ρόλος πρωτοκαθεδρίας που αναλαμβάνει η κυβέρνηση στους πολιτικοστρατιωτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η ανάληψη ρόλου «μεντεσέ» στην «πύλη» της όξυνσης των ανταγωνισμών της περιοχής, οι φιλοδοξίες ανάδειξης της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και εμπορευμάτων, στόχοι και ρόλοι που εμπνέουν την αστική τάξη, περνάνε αυτές τις μέρες μέσα από τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της ΠΓΔΜ, με κύριο στοιχείο τις βιασύνες για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» στα Δυτικά Βαλκάνια, για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Σε αυτό το «εθνικό» σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν τον δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό.

Είναι ώρα λοιπόν οι εργαζόμενοι να βγάλουν συμπεράσματα και να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη. Να συνειδητοποιηθεί από περισσότερους εργάτες, λαϊκούς ανθρώπους, ότι το μοναδικό αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η πολιτική του ΚΚΕ, ότι εκεί μπορούν και πρέπει να «ακουμπήσουν» όσοι προβληματίζονται, όσοι λένε με αγωνία «κάτι πρέπει να γίνει» και αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή.

Να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Ο στόχος της ένταξης στο ΝΑΤΟ των Βαλκανικών χωρών και της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, ώστε πιο γρήγορα να «τρέξουν» τα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ για το πέρασμα αγωγών και δρόμων μεταφοράς, κρύβεται πίσω από την πρεμούρα της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τις «διευθετήσεις» με τη Π.Γ.Δ.Μ. Αξιοποιώντας κινήσεις εθνικιστικών δυνάμεων, αλλά και αντιφάσεις στη στάση της ΝΔ, επιχειρεί να παρουσιάσει τα ευρωατλαντικά σχέδια που υπηρετεί ως τάχα «υπέρβαση των εθνικισμών» και «αλυτρωτισμών», όταν είναι αυτοί ακριβώς οι σχεδιασμοί που ανάβουν το φιτίλι του εθνικισμού.

Αλήθεια, πόσο εμπόδισαν την αμφισβήτηση συνόρων, τις παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ανακίνηση ακόμα και ανύπαρκτων μειονοτικών ζητημάτων σε βάρος των λαών της περιοχής, η συμμετοχή της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αλβανίας κ.λπ. στο ΝΑΤΟ; Πόσο βοήθησε να μειωθούν όλα αυτά η επέκταση των σχεδιασμών της ΕΕ στην περιοχή;

Την ενεργότερη εμπλοκή σε αυτά τα σχέδια για λογαριασμό των συμφερόντων της αστικής τάξης δεν αμφισβητούν σε καμία περίπτωση η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που ψάχνουν να «διαφοροποιηθούν» από την κυβέρνηση ή που προσπαθούν να ψαρέψουν στα θολά νερά του εθνικισμού, τροφοδοτώντας τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν εθνικιστικές,ακόμα και φασιστικές δυνάμεις, επιχειρώντας να καπηλευτούν λαϊκές ανησυχίες, να κρύψουν την ουσία του ζητήματος, να παγιδεύσουν λαϊκές δυνάμεις.

Στην άλλη πλευρά τους τα σχέδια αυτά έχουν την προετοιμασία του επόμενου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης, όπως αυτή σηματοδοτήθηκε από τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ στην αρχή της περασμένης βδομάδας, τις νέες δεσμεύσεις για γενίκευση των πλειστηριασμών για τα λαϊκά σπίτια προκειμένου να «θωρακιστεί» το τραπεζικό σύστημα, την επίσπευση της φοροεπιδρομής για να πιαστούν οι στόχοι των ματωμένων πλεονασμάτων, την προετοιμασία των επόμενων δεκάδων μέτρων στο πλαίσιο της 4ης «αξιολόγησης», ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο.

Τα παραπάνω, που τροφοδοτούν και την αποθράσυνση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, δείχνουν ότι τώρα δεν είναι ώρα για μάταιες προσδοκίες και αυταπάτες περί καπιταλιστικής ανάπτυξης που μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, χωριό και γειτονιά πρέπει να δυναμώσουν οι εστίες διεκδίκησης, η δράση, η αλληλεγγύη. Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του, για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Να βάλουμε εμπόδια στους σχεδιασμούς κυβέρνησης – κεφαλαίου!


ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ 2017

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΦΟΡΟΛΗΣΤΕΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΙΩΜΕΝΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΦΠΑ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΛΕΣΒΟΥ
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ


Όλα τα ενδεχόμενα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για το τι έχει να περιμένει ο λαός μετά τον Αύγουστο του 2018, ελάχιστα διαφέρουν με αυτό που ζει εδώ και σχεδόν 10 χρόνια. Εκτός από το «μνημόνιο των μνημονίων», δηλαδή τις δεσμεύσεις από τη συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ, από τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, υπάρχουν και τα πιο «εξειδικευμένα» για την Ελλάδα «σενάρια». Άλλωστε, ήδη είναι ψηφισμένα μέτρα για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό, που προορίζονται για εφαρμογή όταν το μνημόνιο υποτίθεται ότι «θα πάψει», σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ. Και μαζί με αυτά παραμένουν όλοι οι αντιλαϊκοί στόχοι στο όνομα της συμφωνίας για τα ματωμένα πλεονάσματα μέχρι το 2060. Σε κάθε περίπτωση και με οποιοδήποτε «σενάριο», όπως ομολογούν τα ίδια τα αστικά επιτελεία, ακόμα και όταν οι «αξιολογήσεις» περάσουν από τους «θεσμούς» των δανειστών απευθείας στις «αγορές», το καθεστώς θα είναι ακόμα πιο αυστηρό, συνεπώς οι θυσίες των εργαζομένων θα είναι δίχως τέλος.

Η προπαγανδιστική εκστρατεία της κυβέρνησης για την «έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία» πρέπει να απαντηθεί επιθετικά από τους εργαζόμενους, που γνωρίζουν καλά ότι όσα μέτρα πέρασαν στις πλάτες τους τα τελευταία χρόνια όχι μόνο παραμένουν αλλά εμπλουτίζονται. Οχι τυχαία, τόσο η κυβέρνηση όσο και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές ξορκίζουν τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, που ξηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, ως «αναχρονισμούς», που δήθεν αποτέλεσαν τις αιτίες της κρίσης.

Στο χέρι του λαού είναι να βάλει εμπόδια στο βρώμικο σχεδιασμό που υλοποιεί η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου. Στο χέρι των εργαζομένων είναι να αντιτάξουν τον δικό τους σχεδιασμό. Να μην αφήσουν άλλο χρόνο να πάει χαμένος, αλλά αξιοποιώντας την πείρα τους να παλέψουν για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Μαζί με τους κομμουνιστές, σε κάθε τόπο δουλειάς, συνοικία, χωριό να αλλάξουν τους συσχετισμούς, για να γενικευτεί η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων εργατικών – λαϊκών αναγκών.

Οι εστίες αγώνα που αναπτύσσονται σε χώρους δουλειάς και κλάδους γύρω από τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων, αλλά και γύρω από οξυμένα προβλήματα σε διάφορους χώρους, είναι ενθαρρυντικά στοιχεία. Στον αγώνα, λοιπόν ώστε να μετρήσουμε νέα βήματα στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της ενίσχυσης της Κοινωνικής Συμμαχίας.

Συμπόρευση με το Κ.Κ.Ε. η απάντηση στην «επιστροφή» στην εργασιακή ζούγκλα.

Όσο περισσότερο πλησιάζουμε στην «επόμενη μέρα» της οικονομικής κρίσης τόσο περισσότερες θα είναι οι επιβεβαιώσεις ότι η ένταση της εκμετάλλευσης αποτελεί όρο της ανάκαμψης για λογαριασμό του κεφαλαίου. Όσα ιδεολογήματα κι αν εφεύρει η κυβέρνηση περί «δίκαιης ανάπτυξης» σε ένα άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα, προκειμένου να στρατεύσει το λαό στους στόχους του κεφαλαίου, η συντήρηση και επέκταση του αντεργατικού οπλοστασίου που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, είναι το βασικό «κρατούμενο» για το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Αυτό, όμως, δεν είναι το μόνο. Συνοδεύεται από το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και το τσεκούρι στις συντάξεις, τη φοροληστεία και τη «διεύρυνση» της φορολογικής βάσης με «εισοδηματίες» των 400 ευρώ, τους «αυτόματους κόφτες» στις δαπάνες για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, συνολικά τη «δημοσιονομική πειθαρχία», που διασφαλίζεται άλλωστε από τα ευρωπαϊκά εξάμηνα και τα άλλα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ. Πλάι σε όλα αυτά υπάρχουν και οι πρόσφατες δεσμεύσεις της κυβέρνησης ότι ο λαός θα πληρώσει μέχρι δεκάρας όσα χρωστάει το κεφάλαιο.

Ο λαός έχει πείρα για να κρίνει τι σημαίνουν όλα αυτά για τη δική του ζωή και πόση σχέση έχουν με τις δικές του σύγχρονες ανάγκες. Αποδείχτηκε ότι το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους όχι μόνο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες, αλλά εξ ορισμού τις αντιστρατεύεται.

Πολύ περισσότερο, οι στόχοι της αστικής τάξης για την προσέλκυση κεφαλαίων στους κλάδους αυτούς, με «χαρτί» τη γεωγραφική θέση και τη συμμετοχή στην ΕΕ, αντικειμενικά κάνουν τη χώρα «κόμβο» των αντιθέσεων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, «κόμβο» των αντιτιθέμενων επιχειρηματικών σχεδίων μονοπωλίων και ενεργειακών «κολοσσών».

Να και γιατί η λεγόμενη «επιστροφή» της χώρας πηγαίνει χέρι – χέρι με την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, όπως αυτή «σφραγίστηκε» από το ταξίδι του πρωθυπουργού και του μισού Υπουργικού Συμβουλίου στις ΗΠΑ την περασμένη βδομάδα.

Το ζήτημα για το λαό είναι ότι όπως και την κρίση έτσι και την ανάκαμψη των καπιταλιστών καλείται να την πληρώσει ο ίδιος. Η προσπάθεια, λοιπόν, των αστικών επιτελείων και της κυβέρνησης να στρατεύσουν το λαό στους στόχους των καπιταλιστών, πρέπει να πέσουν στο κενό. Να πεισμώσουν, να αγανακτήσουν τις λαϊκές δυνάμεις και να τις οδηγήσουν στην απέναντι όχθη: Στη συμπόρευση με τους Κομμουνιστές για τη διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών τους.

Ο λαός να αντιδράσει μαζικά στις νέες συμφωνίες κυβέρνησης – ΗΠΑ.

Η συνάντηση Τσίπρα – Τραμπ εξελίχθηκε σε μια – απίστευτου κυνισμού – ομολογία ότι ο στόχος του ταξιδιού στις ΗΠΑ ήταν η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, καθώς και σ’ ένα εξοργιστικό «πλυντήριο», απ’ τη μεριά του κ. Τσίπρα, στη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ, εντός κι εκτός ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πρέπει άμεσα να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για όλες τις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις που ανέλαβε. Το σίγουρο είναι ότι συμφώνησε για την επέκταση κι αναβάθμιση των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων στην Ελλάδα και ειδικά αυτή της Σούδας, καθώς και για την αναβάθμιση των F-16, τα οποία όχι μόνον αφορούν τις επιθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ κι όχι τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά και για τα οποία θα πρέπει να πληρώσει ελληνικός λαός 2,4 δισ. την ώρα που η κυβέρνηση τον αφαιμάζει με κάθε τρόπο.

Οι όποιες αμερικανικές επενδύσεις θα αφορούν επιχειρηματικούς κολοσσούς που θα κερδίσουν από την εργασιακή ζούγκλα, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της χώρας.

Θα αφορούν τη μεγαλύτερη εξάρτηση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας από το αμερικάνικο πολεμικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα. Θα αφορούν ενεργειακά σχέδια, όπως η εξόρυξη πολύτιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, απ’ την οποία ο ελληνικός λαός δεν θα έχει κανένα όφελος, αλλά και τη μεταφορά αμερικανικού φυσικού αερίου από Έλληνες εφοπλιστές.

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα «αναβαθμίζεται» ως ορμητήριο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων στην ευρύτερη περιοχή κι ως σημείο αναφοράς της πολιτικής των ΗΠΑ, στον επικίνδυνο ανταγωνισμό της με άλλες δυνάμεις π.χ. Ρωσία. Αυτά εννοούν κυβέρνηση και ΗΠΑ, όταν λένε ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας και ειρήνης.

Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, καμία εμπλοκή της σε επεμβάσεις και πολέμους, όλα αυτά τα χρόνια, δεν προστάτεψαν τα κυριαρχικά δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τραμπ τήρησε σιγή ιχθύος τόσο για το Κυπριακό όσο και για την τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, το οποίο το ίδιο το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει ως ενιαίο επιχειρησιακό χώρο, χωρίς σύνορα.

Ο ελληνικός λαός χρειάζεται να αντιδράσει μαζικά απέναντι στις νέες συμφωνίες της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ, που τον εμπλέκουν πιο βαθιά στους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς, φέρνουν νέους μεγάλους κινδύνους. Οι λαοί, με τον αγώνα και την αλληλεγγύη τους, μπορούν να ανοίξουν ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο σε ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου, με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Καπιταλιστική ανάπτυξη: μονόδρομος για το κεφάλαιο.

Το κυνήγι της καπιταλιστικής ανάπτυξης πάει χέρι- χέρι με το ξεδίπλωμα όλης της γκάμας της αντιλαϊκής επίθεσης. Η πραγματικότητα δε χωρά παρερμηνείες και πρέπει να ειπωθεί καθαρά: Η ανάπτυξη για την οποία πασχίζει η συγκυβέρνηση θα είναι ανάπτυξη για τους λίγους, ανάπτυξη για το κεφάλαιο, που έχει σήμερα και την πραγματική εξουσία στα χέρια του. Δεν υπάρχει αυτό το νέο εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ, η «δίκαιη» καπιταλιστική ανάπτυξη, αφού όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, η ανάπτυξη θα είναι άδικη για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

Για τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, σημαίνει διόγκωση των πιέσεων, επιτάχυνση της καταστροφής για πολλούς από αυτούς, ένταση της δυσκολίας να αντέξουν στον ανταγωνισμό, για να συγκεντρωθεί η εμπορική – παραγωγική δραστηριότητα σε λιγότερα και πιο ισχυρά μονοπώλια, αλλιώς δεν εξασφαλίζεται η διευρυμένη αναπαραγωγή των κερδών τους.

Για τη νεολαία των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, που είναι στο σχολείο ή σπουδάζει, η ανάπτυξη αυτή σημαίνει ένταση της ανασφάλειας, των φραγμών στη μόρφωση, μεγαλύτερα εμπόδια να εργαστούν σε αυτό που σπούδασαν.

Για τους συνταξιούχους, η ανάπτυξη σημαίνει τσεκούρι διαρκείας στις συντάξεις και τις προνοιακές παροχές, αφού αυτές πάντα θα αντιπαραβάλλονται με τις «αντοχές της οικονομίας», δηλαδή με τη μη διατάραξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, την εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση του κεφαλαίου.

Για όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από τον κλάδο που εργάζονται, η ανάπτυξη για την οποία παλεύει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και περιλαμβάνει ως στρατηγικό σημείο της τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της Ελλάδας, σημαίνει πιο βαθιά εμπλοκή σε θανάσιμους κινδύνους. Σημαίνει έντονη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να γίνονται σημαιοφόροι στη στρατιωτική του δράση στην ευρύτερη περιοχή.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη, λοιπόν, είναι μονόδρομος μόνο για το κεφάλαιο. Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουν βρίσκεται στον αντίποδα. Στην πάλη για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων εργατικών – λαϊκών αναγκών, σύμφωνα με τις δυνατότητες που παρέχει η εξέλιξη της τεχνολογίας και της παραγωγής. Προϋπόθεση είναι να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα και να περάσει στην αντεπίθεση, να μπουν νέες δυνάμεις, να ζωντανέψουν τα σωματεία, οι Επιτροπές Αγώνα, να αναπτυχθεί η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο. Να μπουν στην άκρη οι κάλπικοι διαχωρισμοί και όλοι οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες να ενωθούν και αλλάζοντας τους συσχετισμούς να αποκτήσουν κοινό βηματισμό, μέσα από μια μεγάλη Κοινωνική Συμμαχία ενάντια στον καπιταλισμό και τα μονοπώλια.

Ψήφιση 4ου μνημονίου: επιθετικά και διεκδικητικά από την επόμενη μέρα!

Μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου στη Βουλή, την περασμένη Πέμπτη, το κεφάλαιο ξερογλείφεται, αναμένοντας ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Όσον αφορά, όμως, στο «αύριο» που επιφυλάσσεται για το λαό με την καπιταλιστική ανάπτυξη, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ανάπτυξη θα χρησιμοποιήσει σαν καύσιμη ύλη τα πετσοκομμένα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα. Με τις διατάξεις του 4ου Μνημονίου ικανοποιούνται οι δύο κομβικές προϋποθέσεις για να περάσει η καπιταλιστική οικονομία από τη φάση της κρίσης στη φάση της ανάπτυξης:

Η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και η επιτάχυνση της συγκέντρωσης του κεφαλαίου. Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα αυτές οι προϋποθέσεις μεταφράζονται σε ένταση της εκμετάλλευσης και σε ακόμα πιο βίαιη και μαζική καταστροφή των αυτοαπασχολούμενων και των φτωχών αγροτών.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η εργατική τάξη πρέπει να υποδεχθεί την «επόμενη μέρα» επιθετικά και διεκδικητικά. Να αξιοποιήσει την πείρα της και να έχει το δικό της σχέδιο, που θα στηρίζεται στην ανασύνταξη του κινήματός της. Στο ζωντάνεμα της δράσης μέσα από τα σωματεία, σε κάθε τόπο δουλειάς, εκεί που υλοποιείται, σε τελική ανάλυση, κάθε πτυχή της αντεργατικής πολιτικής. Να κλιμακωθούν η απαίτηση για επιστροφή μέχρι κεραίας όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια και η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών.

Μέσα στην πάλη αυτή θα ξεκαθαρίζεται και «η ήρα από το στάρι», θα βλέπουν οι εργαζόμενοι καθαρά ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν αποστολή την υπονόμευση και τη διάσπαση, την υποταγή στις απαιτήσεις της εργοδοσίας. Θα κατακτιούνται ο αντικαπιταλιστικός – αντιμονοπωλιακός προσανατολισμός του κινήματος, η συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες.

Η «επόμενη μέρα» πρέπει, τελικά, να βρει την εργατική τάξη και το λαό πιο αποφασισμένους και όρος γι’ αυτό είναι το ΚΚΕ να έχει πολλαπλάσιες δυνάμεις σε περισσότερους τόπους δουλειάς. Έτσι, θα διεξάγεται με καλύτερους όρους η αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, θα δυναμώνει η πάλη με προοπτική την ανατροπή τους, για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, την αποδέσμευση από την Ε.Ε., τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Σε εγρήγορση και ετοιμότητα ο Λαός!

11481

Η διαπραγμάτευση, που ξεκίνησε και επίσημα και προηγούμενη Κυριακή, μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών, οδηγεί στην παγίωση της εργασιακής ζούγκλας και στη διεύρυνσή της, προς όφελος του κεφαλαίου.

Από την πρώτη κιόλας συνάντηση του υπουργού Εργασίας με το κουαρτέτο, επιβεβαιώθηκε ότι οι νόμοι για τον κατώτερο μισθό, την ευελιξία, τις Συλλογικές Συμβάσεις και άλλα που επιβλήθηκαν με το 1ο και το 2ο μνημόνιο είναι κεκτημένα της εργοδοσίας που δεν χωρούν αμφισβήτηση. Το ίδιο προβλέπει, άλλωστε, και το 3ο μνημόνιο, το οποίο συνυπέγραψε η σημερινή κυβέρνηση, μαζί με ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι.

Άλλωστε η Κομισιόν αποφάσισε και ανακοίνωσε σαν προτεραιότητες για το 2017 την παραπέρα μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας (δηλαδή εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές), «στοχοθετημένες και σωστά σχεδιασμένες επιδοτήσεις μισθών και προσλήψεων» (δηλαδή «ζεστό» κρατικό χρήμα στους εργοδότες), οι οποίες θα συνδυάζονται με τα «προγράμματα πρακτικής άσκησης και μαθητείας», «μέτρα κινητικότητας για τη σύνδεση δεξιοτήτων και θέσεων εργασίας» κ.ά. (δηλαδή τζάμπα δουλειά προς όφελος των εργοδοτών).

Τα παραπάνω εξελίσσονται σε μια περίοδο που «τρέχουν» οι εξελίξεις στο στρατιωτικό τομέα στην ευρύτερη περιοχή. Το ΝΑΤΟ, με τη σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, κατέληξε στη σύνθεση των 4 πολυεθνικών ταγμάτων που θα αναπτύξει στα σύνορα με τη Ρωσία! Οι αποφάσεις της Συνόδου υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, που συνεδρίαζαν την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη στις Βρυξέλλες, δείχνουν όξυνση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία σε όλα τα μέτωπα, από τη Συρία μέχρι τη Βαλτική. Παράλληλα, αντιθέσεις εκδηλώνονται και στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας, με αιχμή τη βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, σε βαθμό που ήδη να γίνεται κουβέντα για επέκταση της βάσης στη Σούδα!

Οι καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό δεν διστάζουν να οξύνουν υπέρμετρα όλα τα μέτωπα – εσωτερικά και εξωτερικά – προκειμένου να αυγατίσουν τα οφέλη τους. Οι εξελίξεις παίρνουν πολύ επικίνδυνη τροπή και απαιτούν την ετοιμότητα και την εγρήγορση της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας προκειμένου όχι μόνον να αποτρέψουν τη ριζική χειροτέρεψη της ζωής τους και την ίδια την υπονόμευση του μέλλοντός τους αλλά και να ανακτήσουν όλα τα χαμένα από την οικονομική κρίση, να γίνουν οι κύριοι του πλούτου που παράγουν, απομακρύνοντας έτσι τον εφιάλτη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που απειλεί, πλέον, το ίδιο τους το σπίτι.