Οι εργαζόμενοι θα περάσουν στην αντεπίθεση.

Η συζήτηση στη βουλή την περασμένη εβδομάδα του «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου έδωσε για μια ακόμα φορά παραπάνω από πολλές επιβεβαιώσεις για αυτό που ακούστηκε τόσο γλαφυρά στη Βουλή από την Ντ. Μπακογιάννη: «Έχουμε ενδεχομένως (…) διαφορετικές προσεγγίσεις σε επιμέρους θέματα, συμφωνούμε όμως όλοι στον κεντρικό στόχο».

Και ο «κεντρικός αυτός στόχος» δεν είναι άλλος από τη στήριξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας και την προσέλκυση κεφαλαίων και «επενδύσεων» στην καπιταλιστική οικονομία, στόχος που, όπως για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται και από το πολυνομοσχέδιο, περνάει απαραίτητα μέσα από το τσάκισμα των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, την ένταση της εκμετάλλευσης, τη «σιγή νεκροταφείου» στα γκέτο της εργοδοσίας. Και βέβαια τα νέα απίθανα προνόμια και «διευκολύνσεις» στους επιχειρηματικούς ομίλους, στα «πόδια» των οποίων πέφτουν και τα τελευταία «φύλλα συκής» που είχαν απομείνει σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των εργαζομένων, την υγεία του λαού, την προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτός είναι λοιπόν ο «κεντρικός στόχος», αλλά σίγουρα δεν αρκεί. Πρέπει, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο ΣΕΒ στο υπόμνημα που κατέθεσε στη Βουλή για το πολυνομοσχέδιο, «να αποτελέσει έναν εθνικό στρατηγικό στόχο χωρίς εκπτώσεις».

Καλά δηλαδή τα αντεργατικά μέτρα, ακόμα πολυτιμότερο όμως είναι οι εργαζόμενοι να κατεβάσουν κι άλλο τον πήχη των απαιτήσεων, να στρατευτούν στην «εθνική» προσπάθεια του κεφαλαίου, στηρίζοντας τις προσδοκίες τους για μια καλύτερη ζωή όχι στον δικό τους αγώνα για δουλειά και ζωή με σύγχρονα δικαιώματα, αλλά στο στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που τους καταδικάζει στη φτώχεια και την εκμετάλλευση. Όσα παραμύθια περί «δίκαιης ανάπτυξης» ή «ανάπτυξης για όλους» κι αν επιστρατεύσουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν εμφανίσουν το μαύρο άσπρο για να στρατεύσουν τα εργατικά – λαϊκά στρώματα στους κοινούς τους στόχους, όσες στημένες παραστάσεις με μοιρασμένους ρόλους κι αν ανεβάσουν, ένα πράγμα δεν μπορούν να αλλάξουν: Ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού δεν «συναντιούνται» πουθενά με αυτά του κεφαλαίου.

Τα μεγάλα συλλαλητήρια της περασμένης Πέμπτης σε όλη την Ελλάδα, οι απεργιακές μάχες που έδωσαν όλο το προηγούμενο διάστημα χιλιάδες εργαζόμενοι, στέλνουν το μήνυμα: Ο αγώνας δεν τελειώνει, αλλά ξεκινά. Στην πράξη το εργατικό – λαϊκό κίνημα θα καταργήσει όλους τους αντεργατικούς, αντιλαϊκούς νόμους αυτής και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Με παρακαταθήκη τις πολύτιμες αυτές μάχες, με τη σημαία των δικών τους αναγκών, οι εργαζόμενοι θα περάσουν στην αντεπίθεση. #

Να αντιπαλέψουμε την εμπλοκή της Ελλάδας στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Οι εξελίξεις της εβδομάδας που μας πέρασε επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς δεν εξασφαλίζει καμιά «σταθερότητα» και «ασφάλεια» για το λαό. Όλα όσα έγιναν γύρω από τα Ίμια δεν είναι μια «παραφωνία» σε ένα κατά τ΄άλλα «ειδυλλιακό» περιβάλλον που εξασφαλίζει ο ρόλος «γεωστρατηγικού μεντεσέ», που έχει αναλάβει η Ελλάδα, με ευθύνη της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού. Το αντίθετο ισχύει: Είναι μέρος της «κανονικότητας» αυτού του ρόλου. Και αυτός ο ρόλος περιλαμβάνει υποχρεωτικά τις διαρκείς αμφισβητήσεις, το θεσμοθετημένο πια «γκριζάρισμα» στο Αιγαίο, την όξυνση των κινδύνων εμπλοκής σε «μεμονωμένα» ή γενικευμένα επεισόδια.

Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε έτσι, στα ξαφνικά. Έχει υπόβαθρο τα επιχειρηματικά σχέδια στα Βαλκάνια και τους ανταγωνισμούς στην περιοχή για το μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου, μέσα στους οποίους φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει η ελληνική αστική τάξη, καθιστώντας την Ελλάδα «κόμβο». Είναι σχεδιασμοί που βάζουν φωτιά στην περιοχή, αναδιατάσσοντας συμμαχίες, υποδαυλίζοντας τους εθνικισμούς και τους αλυτρωτισμούς, τα σενάρια για αλλαγές στα σύνορα.

Στο ίδιο πλαίσιο «τρέχουν» οι διευθετήσεις στα Δυτικά Βαλκάνια, με έναν από τους σημαντικότερους κρίκους για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» της περιοχής τη συμφωνία που θα ανοίξει το δρόμο για τη γρήγορη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αρχικά, και κατόπιν στην ΕΕ. Γι› αυτό, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίπτουν τη βολική προπαγάνδα που φορτώνει περιστατικά όπως αυτό στα Ίμια στην «τουρκική νευρικότητα» ή στις «επικοινωνιακές ανάγκες» του Ερντογάν. Τα κομμάτια του γεωπολιτικού παζλ δένουν μεταξύ τους μόνο αν εστιάσει κανείς στους «διεμβολισμούς» των επιχειρηματικών ομίλων για τη μοιρασιά του ενεργειακού πλούτου, στα σχέδια ΗΠΑΝΑΤΟΕΕ, που αντιπαρατίθενται με αυτά άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών (π.χ. Ρωσία, Κίνα) κ.λπ.

Ο λαός λοιπόν έχει κάθε λόγο, όσο περισσότερο η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα τον καθησυχάζουν για τα οφέλη από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερο να ανησυχεί και να αντιπαλεύει την εμπλοκή στους θανάσιμους σχεδιασμούς.

Να έχει καθαρό ότι αυτοί οι κίνδυνοι στους οποίους σέρνεται, με ευθύνη της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, αποτελούν την άλλη όψη της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται. Και οι δύο όψεις αυτής της πολιτικής, εσωτερική και εξωτερική, έχουν οδηγό τους την υπεράσπιση του καπιταλιστικού κέρδους, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας, την αναβάθμιση της αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή.

Ο λαός να αξιοποιήσει την πείρα του!

Σκανδαλολογία και επιχειρηματικοί πόλεμοι, δικομματικοί καβγάδες και λασπομαχίες, εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός, ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και διευθετήσεις, όλα στο έδαφος του σάπιου καπιταλισμού, κυριαρχούν αυτές τις μέρες στην πολιτική επικαιρότητα.

Τα νέα επεισόδια που προστίθενται στην αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, με αφορμή την υπόθεση της «Novartis», όπως και η μπόχα που αναδίδεται, δεν μπορούν και δεν πρέπει να κρύψουν ότι και τα δυο κόμματα του κεφαλαίου υπηρετούν την ίδια στρατηγική, αυτή που τσακίζει εργατικά δικαιώματα για να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη κερδοφορία του. Και αυτό είναι στην πραγματικότητα το μεγάλο σκάνδαλο που επιχειρείται να επισκιαστεί από τις «αποκαλύψεις», τους «φανερούς» και «κρυφούς» μάρτυρες, τις μαύρες βαλίτσες με τα χαρτονομίσματα.

Είναι επεισόδια που έρχονται να προστεθούν στην αντιπαράθεση γύρω από την ονοματολογία της ΠΓΔΜ, που κορυφώθηκε με το συλλαλητήριο ενάντια στη χρήση του όρου «Μακεδονία» πάντα στο δοσμένο πλαίσιο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» στα Δυτικά Βαλκάνια.

Όμως, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν πλούσια πείρα για να αντιμετωπίσουν αυτό το σκηνικό. Πείρα που πρέπει να αξιοποιήσουν για να δουν την ουσία των εξελίξεων, για να μην εγκλωβιστούν στο πινγκ πονγκ της σκανδαλολογίας, της ονοματολογίας και τελικά της στοίχισης πίσω από τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Έχουν πείρα οι εργαζόμενοι από το πώς αξιοποιήθηκαν παλιότερα σκάνδαλα «μεγατόνων» («Siemens», Βατοπέδι κ.ά.) ως μοχλοί για το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε μεγάλα καπιταλιστικά επιχειρηματικά και κρατικά συμφέροντα. Η λαϊκή πείρα είναι επίσης πλούσια από το πώς αξιοποιούνται υποθέσεις όπως της «Novartis» για να λανσάρονται κάθε τόσο «νέα» και «άφθαρτα» πρόσωπα, με «καθαρά χέρια».

Οι εργαζόμενοι μπορούν πια να δουν ακόμα καλύτερα την ουσία πίσω και από την αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔΜ. Να δουν δηλαδή ότι τόσο οι εθνικιστές όσο και οι κοσμοπολίτες ταυτίζονται στο βασικό: Στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και στην εμπλοκή της Ελλάδας με αναβαθμισμένο ρόλο στο σχεδιασμό του για να υπηρετηθούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Ο λαός έχει δει στην πράξη τι σημαίνει ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Έχει δει το διαμελισμό κρατών, τις αιματηρές αλλαγές σε σύνορα. Η πλούσια αυτή πείρα των εργαζομένων δείχνει ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν είναι παράγοντες ούτε «σταθερότητας» ούτε «ασφάλειας» και προφανώς ούτε ειρήνης. Το επιβεβαιώνουν αυτό τα αμέτρητα θύματα των επεμβάσεων, οι αμείωτες αμφισβητήσεις της Τουρκίας στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, ο βρώμικος ρόλος που παίζουν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες στην υποδαύλιση αλυτρωτισμών και «μειονοτικών» ζητημάτων.

Τώρα λοιπόν χρειάζεται η μαζική συμμετοχή τους στην οργάνωση της πάλης. η διεκδίκηση λύσεων στα καυτά προβλήματα που τους απασχολούν και κυρίως η προώθηση της αντικαπιταλιστικής πάλης, του αγώνα που συμβάλλει στη συγκέντρωση, στην εκπαίδευση δυνάμεων για να αναμετρηθούν κατά μέτωπο με την εξουσία του κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι να αντιτάξουν το δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό!

Ο πρώτος μήνας του νέου χρόνου πέρασε, και όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στο 2018, τόσο περισσότερο αποκρυσταλλώνεται το σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου για τη χρονιά, που από όλους τους χαρακτηρίζεται αρκετά «κρίσιμη». Αστικά επιτελεία και κόμματα, η κυβέρνηση, η μεγαλοεργοδοσία πλασάρουν αυτόν το σχεδιασμό, στέλνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα στους εργαζόμενους να ξεχάσουν όσα έχασαν τα περασμένα χρόνια της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης.

Η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να αναλάβει την «ιδιοκτησία» του προγράμματος, να καταρτίσει πλάνο για τη συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων» και μετά την τυπική λήξη του μνημονίου. Πρόκειται για σχεδιασμό εμπέδωσης του τσακίσματος των εργατικών δικαιωμάτων, με μέτρα που έχουν ορίζοντα δεκαετιών, που κάνουν μόνιμες τις «προσωρινές» (σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα) θυσίες της εργατικής τάξης για να περάσει η καπιταλιστική κερδοφορία σε μεγάλους ρυθμούς ανάκαμψης. Οι βιομήχανοι άλλωστε ξεκαθαρίζουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση «πισωγυρίσματος» και ότι οι αντεργατικές ανατροπές δεν αμφισβητούνται, καθώς αυτό θα διαταράξει τη «θετική πορεία» της οικονομίας.

Τα ίδια σχέδια προβλέπουν την τροφοδότηση των μονοπωλίων με «ζεστό» χρήμα και διευκολύνσεις, με κάθε είδους «κίνητρα» για επενδύσεις, όπως φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις «απασχόλησης», δηλαδή τζάμπα εργατικό δυναμικό, βγαλμένα όλα από τις θυσίες διαρκείας του λαού. Από το πλάνο αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει η θωράκιση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να τροφοδοτήσει το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης, που περνά μέσα και από τη γενίκευση των πλειστηριασμών λαϊκών σπιτιών, τον εκβιασμό για την αφαίμαξη του εισοδήματος των εργαζομένων.

Στο φόντο της προετοιμασίας για την «επόμενη μέρα» του κεφαλαίου εντάσσεται και ο ρόλος πρωτοκαθεδρίας που αναλαμβάνει η κυβέρνηση στους πολιτικοστρατιωτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή. Η ανάληψη ρόλου «μεντεσέ» στην «πύλη» της όξυνσης των ανταγωνισμών της περιοχής, οι φιλοδοξίες ανάδειξης της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και εμπορευμάτων, στόχοι και ρόλοι που εμπνέουν την αστική τάξη, περνάνε αυτές τις μέρες μέσα από τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της ΠΓΔΜ, με κύριο στοιχείο τις βιασύνες για την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» στα Δυτικά Βαλκάνια, για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Σε αυτό το «εθνικό» σχέδιο της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να αντιτάξουν τον δικό τους μαχητικό, ανατρεπτικό σχεδιασμό.

Είναι ώρα λοιπόν οι εργαζόμενοι να βγάλουν συμπεράσματα και να μπουν νέες δυνάμεις στη μάχη. Να συνειδητοποιηθεί από περισσότερους εργάτες, λαϊκούς ανθρώπους, ότι το μοναδικό αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η πολιτική του ΚΚΕ, ότι εκεί μπορούν και πρέπει να «ακουμπήσουν» όσοι προβληματίζονται, όσοι λένε με αγωνία «κάτι πρέπει να γίνει» και αντιλαμβάνονται ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή.

Να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Ο στόχος της ένταξης στο ΝΑΤΟ των Βαλκανικών χωρών και της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» συνολικά της περιοχής, ώστε πιο γρήγορα να «τρέξουν» τα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ για το πέρασμα αγωγών και δρόμων μεταφοράς, κρύβεται πίσω από την πρεμούρα της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τις «διευθετήσεις» με τη Π.Γ.Δ.Μ. Αξιοποιώντας κινήσεις εθνικιστικών δυνάμεων, αλλά και αντιφάσεις στη στάση της ΝΔ, επιχειρεί να παρουσιάσει τα ευρωατλαντικά σχέδια που υπηρετεί ως τάχα «υπέρβαση των εθνικισμών» και «αλυτρωτισμών», όταν είναι αυτοί ακριβώς οι σχεδιασμοί που ανάβουν το φιτίλι του εθνικισμού.

Αλήθεια, πόσο εμπόδισαν την αμφισβήτηση συνόρων, τις παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ανακίνηση ακόμα και ανύπαρκτων μειονοτικών ζητημάτων σε βάρος των λαών της περιοχής, η συμμετοχή της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αλβανίας κ.λπ. στο ΝΑΤΟ; Πόσο βοήθησε να μειωθούν όλα αυτά η επέκταση των σχεδιασμών της ΕΕ στην περιοχή;

Την ενεργότερη εμπλοκή σε αυτά τα σχέδια για λογαριασμό των συμφερόντων της αστικής τάξης δεν αμφισβητούν σε καμία περίπτωση η ΝΔ και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που ψάχνουν να «διαφοροποιηθούν» από την κυβέρνηση ή που προσπαθούν να ψαρέψουν στα θολά νερά του εθνικισμού, τροφοδοτώντας τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν εθνικιστικές,ακόμα και φασιστικές δυνάμεις, επιχειρώντας να καπηλευτούν λαϊκές ανησυχίες, να κρύψουν την ουσία του ζητήματος, να παγιδεύσουν λαϊκές δυνάμεις.

Στην άλλη πλευρά τους τα σχέδια αυτά έχουν την προετοιμασία του επόμενου γύρου της αντιλαϊκής επίθεσης, όπως αυτή σηματοδοτήθηκε από τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ στην αρχή της περασμένης βδομάδας, τις νέες δεσμεύσεις για γενίκευση των πλειστηριασμών για τα λαϊκά σπίτια προκειμένου να «θωρακιστεί» το τραπεζικό σύστημα, την επίσπευση της φοροεπιδρομής για να πιαστούν οι στόχοι των ματωμένων πλεονασμάτων, την προετοιμασία των επόμενων δεκάδων μέτρων στο πλαίσιο της 4ης «αξιολόγησης», ώστε να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο.

Τα παραπάνω, που τροφοδοτούν και την αποθράσυνση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, δείχνουν ότι τώρα δεν είναι ώρα για μάταιες προσδοκίες και αυταπάτες περί καπιταλιστικής ανάπτυξης που μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, χωριό και γειτονιά πρέπει να δυναμώσουν οι εστίες διεκδίκησης, η δράση, η αλληλεγγύη. Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του, για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση.

Να βάλουμε εμπόδια στους σχεδιασμούς κυβέρνησης – κεφαλαίου!


ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ 2017

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΦΟΡΟΛΗΣΤΕΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΙΩΜΕΝΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΦΠΑ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΛΕΣΒΟΥ
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ


Όλα τα ενδεχόμενα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για το τι έχει να περιμένει ο λαός μετά τον Αύγουστο του 2018, ελάχιστα διαφέρουν με αυτό που ζει εδώ και σχεδόν 10 χρόνια. Εκτός από το «μνημόνιο των μνημονίων», δηλαδή τις δεσμεύσεις από τη συμμετοχή στην ΕΕ και το ευρώ, από τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, υπάρχουν και τα πιο «εξειδικευμένα» για την Ελλάδα «σενάρια». Άλλωστε, ήδη είναι ψηφισμένα μέτρα για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό, που προορίζονται για εφαρμογή όταν το μνημόνιο υποτίθεται ότι «θα πάψει», σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ. Και μαζί με αυτά παραμένουν όλοι οι αντιλαϊκοί στόχοι στο όνομα της συμφωνίας για τα ματωμένα πλεονάσματα μέχρι το 2060. Σε κάθε περίπτωση και με οποιοδήποτε «σενάριο», όπως ομολογούν τα ίδια τα αστικά επιτελεία, ακόμα και όταν οι «αξιολογήσεις» περάσουν από τους «θεσμούς» των δανειστών απευθείας στις «αγορές», το καθεστώς θα είναι ακόμα πιο αυστηρό, συνεπώς οι θυσίες των εργαζομένων θα είναι δίχως τέλος.

Η προπαγανδιστική εκστρατεία της κυβέρνησης για την «έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία» πρέπει να απαντηθεί επιθετικά από τους εργαζόμενους, που γνωρίζουν καλά ότι όσα μέτρα πέρασαν στις πλάτες τους τα τελευταία χρόνια όχι μόνο παραμένουν αλλά εμπλουτίζονται. Οχι τυχαία, τόσο η κυβέρνηση όσο και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές ξορκίζουν τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης, που ξηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, ως «αναχρονισμούς», που δήθεν αποτέλεσαν τις αιτίες της κρίσης.

Στο χέρι του λαού είναι να βάλει εμπόδια στο βρώμικο σχεδιασμό που υλοποιεί η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου. Στο χέρι των εργαζομένων είναι να αντιτάξουν τον δικό τους σχεδιασμό. Να μην αφήσουν άλλο χρόνο να πάει χαμένος, αλλά αξιοποιώντας την πείρα τους να παλέψουν για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Μαζί με τους κομμουνιστές, σε κάθε τόπο δουλειάς, συνοικία, χωριό να αλλάξουν τους συσχετισμούς, για να γενικευτεί η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων εργατικών – λαϊκών αναγκών.

Οι εστίες αγώνα που αναπτύσσονται σε χώρους δουλειάς και κλάδους γύρω από τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων, αλλά και γύρω από οξυμένα προβλήματα σε διάφορους χώρους, είναι ενθαρρυντικά στοιχεία. Στον αγώνα, λοιπόν ώστε να μετρήσουμε νέα βήματα στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος και της ενίσχυσης της Κοινωνικής Συμμαχίας.

Συμπόρευση με το Κ.Κ.Ε. η απάντηση στην «επιστροφή» στην εργασιακή ζούγκλα.

Όσο περισσότερο πλησιάζουμε στην «επόμενη μέρα» της οικονομικής κρίσης τόσο περισσότερες θα είναι οι επιβεβαιώσεις ότι η ένταση της εκμετάλλευσης αποτελεί όρο της ανάκαμψης για λογαριασμό του κεφαλαίου. Όσα ιδεολογήματα κι αν εφεύρει η κυβέρνηση περί «δίκαιης ανάπτυξης» σε ένα άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα, προκειμένου να στρατεύσει το λαό στους στόχους του κεφαλαίου, η συντήρηση και επέκταση του αντεργατικού οπλοστασίου που έχουν στα χέρια τους οι καπιταλιστές, είναι το βασικό «κρατούμενο» για το νέο γύρο καπιταλιστικής συσσώρευσης.

Αυτό, όμως, δεν είναι το μόνο. Συνοδεύεται από το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και το τσεκούρι στις συντάξεις, τη φοροληστεία και τη «διεύρυνση» της φορολογικής βάσης με «εισοδηματίες» των 400 ευρώ, τους «αυτόματους κόφτες» στις δαπάνες για Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, συνολικά τη «δημοσιονομική πειθαρχία», που διασφαλίζεται άλλωστε από τα ευρωπαϊκά εξάμηνα και τα άλλα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ. Πλάι σε όλα αυτά υπάρχουν και οι πρόσφατες δεσμεύσεις της κυβέρνησης ότι ο λαός θα πληρώσει μέχρι δεκάρας όσα χρωστάει το κεφάλαιο.

Ο λαός έχει πείρα για να κρίνει τι σημαίνουν όλα αυτά για τη δική του ζωή και πόση σχέση έχουν με τις δικές του σύγχρονες ανάγκες. Αποδείχτηκε ότι το κίνητρο του καπιταλιστικού κέρδους όχι μόνο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες, αλλά εξ ορισμού τις αντιστρατεύεται.

Πολύ περισσότερο, οι στόχοι της αστικής τάξης για την προσέλκυση κεφαλαίων στους κλάδους αυτούς, με «χαρτί» τη γεωγραφική θέση και τη συμμετοχή στην ΕΕ, αντικειμενικά κάνουν τη χώρα «κόμβο» των αντιθέσεων ιμπεριαλιστικών κέντρων και ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, «κόμβο» των αντιτιθέμενων επιχειρηματικών σχεδίων μονοπωλίων και ενεργειακών «κολοσσών».

Να και γιατί η λεγόμενη «επιστροφή» της χώρας πηγαίνει χέρι – χέρι με την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, όπως αυτή «σφραγίστηκε» από το ταξίδι του πρωθυπουργού και του μισού Υπουργικού Συμβουλίου στις ΗΠΑ την περασμένη βδομάδα.

Το ζήτημα για το λαό είναι ότι όπως και την κρίση έτσι και την ανάκαμψη των καπιταλιστών καλείται να την πληρώσει ο ίδιος. Η προσπάθεια, λοιπόν, των αστικών επιτελείων και της κυβέρνησης να στρατεύσουν το λαό στους στόχους των καπιταλιστών, πρέπει να πέσουν στο κενό. Να πεισμώσουν, να αγανακτήσουν τις λαϊκές δυνάμεις και να τις οδηγήσουν στην απέναντι όχθη: Στη συμπόρευση με τους Κομμουνιστές για τη διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών τους.

Ο λαός να αντιδράσει μαζικά στις νέες συμφωνίες κυβέρνησης – ΗΠΑ.

Η συνάντηση Τσίπρα – Τραμπ εξελίχθηκε σε μια – απίστευτου κυνισμού – ομολογία ότι ο στόχος του ταξιδιού στις ΗΠΑ ήταν η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στα επικίνδυνα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, καθώς και σ’ ένα εξοργιστικό «πλυντήριο», απ’ τη μεριά του κ. Τσίπρα, στη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ, εντός κι εκτός ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πρέπει άμεσα να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για όλες τις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις που ανέλαβε. Το σίγουρο είναι ότι συμφώνησε για την επέκταση κι αναβάθμιση των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων στην Ελλάδα και ειδικά αυτή της Σούδας, καθώς και για την αναβάθμιση των F-16, τα οποία όχι μόνον αφορούν τις επιθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ κι όχι τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά και για τα οποία θα πρέπει να πληρώσει ελληνικός λαός 2,4 δισ. την ώρα που η κυβέρνηση τον αφαιμάζει με κάθε τρόπο.

Οι όποιες αμερικανικές επενδύσεις θα αφορούν επιχειρηματικούς κολοσσούς που θα κερδίσουν από την εργασιακή ζούγκλα, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της χώρας.

Θα αφορούν τη μεγαλύτερη εξάρτηση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας από το αμερικάνικο πολεμικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα. Θα αφορούν ενεργειακά σχέδια, όπως η εξόρυξη πολύτιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, απ’ την οποία ο ελληνικός λαός δεν θα έχει κανένα όφελος, αλλά και τη μεταφορά αμερικανικού φυσικού αερίου από Έλληνες εφοπλιστές.

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα «αναβαθμίζεται» ως ορμητήριο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων στην ευρύτερη περιοχή κι ως σημείο αναφοράς της πολιτικής των ΗΠΑ, στον επικίνδυνο ανταγωνισμό της με άλλες δυνάμεις π.χ. Ρωσία. Αυτά εννοούν κυβέρνηση και ΗΠΑ, όταν λένε ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας και ειρήνης.

Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, καμία εμπλοκή της σε επεμβάσεις και πολέμους, όλα αυτά τα χρόνια, δεν προστάτεψαν τα κυριαρχικά δικαιώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τραμπ τήρησε σιγή ιχθύος τόσο για το Κυπριακό όσο και για την τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, το οποίο το ίδιο το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει ως ενιαίο επιχειρησιακό χώρο, χωρίς σύνορα.

Ο ελληνικός λαός χρειάζεται να αντιδράσει μαζικά απέναντι στις νέες συμφωνίες της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ, που τον εμπλέκουν πιο βαθιά στους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς, φέρνουν νέους μεγάλους κινδύνους. Οι λαοί, με τον αγώνα και την αλληλεγγύη τους, μπορούν να ανοίξουν ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο σε ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου, με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Καπιταλιστική ανάπτυξη: μονόδρομος για το κεφάλαιο.

Το κυνήγι της καπιταλιστικής ανάπτυξης πάει χέρι- χέρι με το ξεδίπλωμα όλης της γκάμας της αντιλαϊκής επίθεσης. Η πραγματικότητα δε χωρά παρερμηνείες και πρέπει να ειπωθεί καθαρά: Η ανάπτυξη για την οποία πασχίζει η συγκυβέρνηση θα είναι ανάπτυξη για τους λίγους, ανάπτυξη για το κεφάλαιο, που έχει σήμερα και την πραγματική εξουσία στα χέρια του. Δεν υπάρχει αυτό το νέο εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ, η «δίκαιη» καπιταλιστική ανάπτυξη, αφού όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, η ανάπτυξη θα είναι άδικη για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

Για τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, σημαίνει διόγκωση των πιέσεων, επιτάχυνση της καταστροφής για πολλούς από αυτούς, ένταση της δυσκολίας να αντέξουν στον ανταγωνισμό, για να συγκεντρωθεί η εμπορική – παραγωγική δραστηριότητα σε λιγότερα και πιο ισχυρά μονοπώλια, αλλιώς δεν εξασφαλίζεται η διευρυμένη αναπαραγωγή των κερδών τους.

Για τη νεολαία των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων, που είναι στο σχολείο ή σπουδάζει, η ανάπτυξη αυτή σημαίνει ένταση της ανασφάλειας, των φραγμών στη μόρφωση, μεγαλύτερα εμπόδια να εργαστούν σε αυτό που σπούδασαν.

Για τους συνταξιούχους, η ανάπτυξη σημαίνει τσεκούρι διαρκείας στις συντάξεις και τις προνοιακές παροχές, αφού αυτές πάντα θα αντιπαραβάλλονται με τις «αντοχές της οικονομίας», δηλαδή με τη μη διατάραξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, την εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση του κεφαλαίου.

Για όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από τον κλάδο που εργάζονται, η ανάπτυξη για την οποία παλεύει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και περιλαμβάνει ως στρατηγικό σημείο της τη «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της Ελλάδας, σημαίνει πιο βαθιά εμπλοκή σε θανάσιμους κινδύνους. Σημαίνει έντονη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, με τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να γίνονται σημαιοφόροι στη στρατιωτική του δράση στην ευρύτερη περιοχή.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη, λοιπόν, είναι μονόδρομος μόνο για το κεφάλαιο. Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουν βρίσκεται στον αντίποδα. Στην πάλη για την ικανοποίηση όλων των σύγχρονων εργατικών – λαϊκών αναγκών, σύμφωνα με τις δυνατότητες που παρέχει η εξέλιξη της τεχνολογίας και της παραγωγής. Προϋπόθεση είναι να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα και να περάσει στην αντεπίθεση, να μπουν νέες δυνάμεις, να ζωντανέψουν τα σωματεία, οι Επιτροπές Αγώνα, να αναπτυχθεί η πάλη σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο. Να μπουν στην άκρη οι κάλπικοι διαχωρισμοί και όλοι οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι φτωχοί αγρότες να ενωθούν και αλλάζοντας τους συσχετισμούς να αποκτήσουν κοινό βηματισμό, μέσα από μια μεγάλη Κοινωνική Συμμαχία ενάντια στον καπιταλισμό και τα μονοπώλια.

Ψήφιση 4ου μνημονίου: επιθετικά και διεκδικητικά από την επόμενη μέρα!

Μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου στη Βουλή, την περασμένη Πέμπτη, το κεφάλαιο ξερογλείφεται, αναμένοντας ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Όσον αφορά, όμως, στο «αύριο» που επιφυλάσσεται για το λαό με την καπιταλιστική ανάπτυξη, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ανάπτυξη θα χρησιμοποιήσει σαν καύσιμη ύλη τα πετσοκομμένα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα. Με τις διατάξεις του 4ου Μνημονίου ικανοποιούνται οι δύο κομβικές προϋποθέσεις για να περάσει η καπιταλιστική οικονομία από τη φάση της κρίσης στη φάση της ανάπτυξης:

Η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και η επιτάχυνση της συγκέντρωσης του κεφαλαίου. Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα αυτές οι προϋποθέσεις μεταφράζονται σε ένταση της εκμετάλλευσης και σε ακόμα πιο βίαιη και μαζική καταστροφή των αυτοαπασχολούμενων και των φτωχών αγροτών.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η εργατική τάξη πρέπει να υποδεχθεί την «επόμενη μέρα» επιθετικά και διεκδικητικά. Να αξιοποιήσει την πείρα της και να έχει το δικό της σχέδιο, που θα στηρίζεται στην ανασύνταξη του κινήματός της. Στο ζωντάνεμα της δράσης μέσα από τα σωματεία, σε κάθε τόπο δουλειάς, εκεί που υλοποιείται, σε τελική ανάλυση, κάθε πτυχή της αντεργατικής πολιτικής. Να κλιμακωθούν η απαίτηση για επιστροφή μέχρι κεραίας όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια και η διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών.

Μέσα στην πάλη αυτή θα ξεκαθαρίζεται και «η ήρα από το στάρι», θα βλέπουν οι εργαζόμενοι καθαρά ότι οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού έχουν αποστολή την υπονόμευση και τη διάσπαση, την υποταγή στις απαιτήσεις της εργοδοσίας. Θα κατακτιούνται ο αντικαπιταλιστικός – αντιμονοπωλιακός προσανατολισμός του κινήματος, η συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες.

Η «επόμενη μέρα» πρέπει, τελικά, να βρει την εργατική τάξη και το λαό πιο αποφασισμένους και όρος γι’ αυτό είναι το ΚΚΕ να έχει πολλαπλάσιες δυνάμεις σε περισσότερους τόπους δουλειάς. Έτσι, θα διεξάγεται με καλύτερους όρους η αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, θα δυναμώνει η πάλη με προοπτική την ανατροπή τους, για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, την αποδέσμευση από την Ε.Ε., τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Σε εγρήγορση και ετοιμότητα ο Λαός!

11481

Η διαπραγμάτευση, που ξεκίνησε και επίσημα και προηγούμενη Κυριακή, μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών, οδηγεί στην παγίωση της εργασιακής ζούγκλας και στη διεύρυνσή της, προς όφελος του κεφαλαίου.

Από την πρώτη κιόλας συνάντηση του υπουργού Εργασίας με το κουαρτέτο, επιβεβαιώθηκε ότι οι νόμοι για τον κατώτερο μισθό, την ευελιξία, τις Συλλογικές Συμβάσεις και άλλα που επιβλήθηκαν με το 1ο και το 2ο μνημόνιο είναι κεκτημένα της εργοδοσίας που δεν χωρούν αμφισβήτηση. Το ίδιο προβλέπει, άλλωστε, και το 3ο μνημόνιο, το οποίο συνυπέγραψε η σημερινή κυβέρνηση, μαζί με ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι.

Άλλωστε η Κομισιόν αποφάσισε και ανακοίνωσε σαν προτεραιότητες για το 2017 την παραπέρα μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας (δηλαδή εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές), «στοχοθετημένες και σωστά σχεδιασμένες επιδοτήσεις μισθών και προσλήψεων» (δηλαδή «ζεστό» κρατικό χρήμα στους εργοδότες), οι οποίες θα συνδυάζονται με τα «προγράμματα πρακτικής άσκησης και μαθητείας», «μέτρα κινητικότητας για τη σύνδεση δεξιοτήτων και θέσεων εργασίας» κ.ά. (δηλαδή τζάμπα δουλειά προς όφελος των εργοδοτών).

Τα παραπάνω εξελίσσονται σε μια περίοδο που «τρέχουν» οι εξελίξεις στο στρατιωτικό τομέα στην ευρύτερη περιοχή. Το ΝΑΤΟ, με τη σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, κατέληξε στη σύνθεση των 4 πολυεθνικών ταγμάτων που θα αναπτύξει στα σύνορα με τη Ρωσία! Οι αποφάσεις της Συνόδου υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, που συνεδρίαζαν την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη στις Βρυξέλλες, δείχνουν όξυνση της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία σε όλα τα μέτωπα, από τη Συρία μέχρι τη Βαλτική. Παράλληλα, αντιθέσεις εκδηλώνονται και στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας, με αιχμή τη βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, σε βαθμό που ήδη να γίνεται κουβέντα για επέκταση της βάσης στη Σούδα!

Οι καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό δεν διστάζουν να οξύνουν υπέρμετρα όλα τα μέτωπα – εσωτερικά και εξωτερικά – προκειμένου να αυγατίσουν τα οφέλη τους. Οι εξελίξεις παίρνουν πολύ επικίνδυνη τροπή και απαιτούν την ετοιμότητα και την εγρήγορση της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας προκειμένου όχι μόνον να αποτρέψουν τη ριζική χειροτέρεψη της ζωής τους και την ίδια την υπονόμευση του μέλλοντός τους αλλά και να ανακτήσουν όλα τα χαμένα από την οικονομική κρίση, να γίνουν οι κύριοι του πλούτου που παράγουν, απομακρύνοντας έτσι τον εφιάλτη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που απειλεί, πλέον, το ίδιο τους το σπίτι.

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: νέα επίθεση στα εργασιακά.

11452 11451

Το πακέτο της δεύτερης «αξιολόγησης» που φέρνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θεωρεί ως βάση όλο το αντιλαϊκό υπόβαθρο που έχει δημιουργήσει μαζί με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και προσθέτει νέα μέτρα, επικεντρώνοντας την επίθεση στα Εργασιακά. Η ανεμπόδιστη εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων που έχουν ψηφιστεί το προηγούμενο διάστημα, τα μέτρα των τελευταίων προαπαιτούμενων της πρώτης «αξιολόγησης», αλλά και εκείνων που τώρα δρομολογούνται, περιέχονται από την κυβέρνηση στους όρους της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Η εργατική τάξη και οι οργανώσεις της πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Χρειάζεται δυνατή παρέμβαση στις εξελίξεις, να μπει στο κέντρο της πάλης η επιθετική διεκδίκηση αιτημάτων, που θα συνδέουν την πάλη για την αναπλήρωση των απωλειών και των πληγμάτων που έχουν δεχτεί συνολικά οι εργαζόμενοι σε δικαιώματα και κατακτήσεις μαζί με αιτήματα που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης.

Εξετάζουμε το σχέδιο της επίθεσης σε κάθε κλάδο, κάθε χώρο εργασίας, της τακτικής και των συνθημάτων που πρέπει να μπουν μπροστά σε αυτήν τη μάχη. Μελετάμε προσεκτικά τη στρατηγική του ταξικού αντίπαλου και των συμμάχων των.

Δεν πρόκειται για μια επιμέρους δραστηριότητα, αλλά για υποδομή και έναρξη για μακροχρόνιο αγώνα. Δεν είναι μια κινητοποίηση δυνάμεων με μόνο στόχο την απόκρουση των απανωτών αντιλαϊκών μέτρων, αλλά μια πρωτοβουλία που ακουμπά την καρδιά της εργατικής τάξης, το πώς ζει και εργάζεται, τους όρους εργασίας, που μας φέρνει μέτωπο με μέτωπο με τα αφεντικά και βάζει για διεκδίκηση το πώς πρέπει να ζούμε και να εργαζόμαστε σήμερα, το οποίο συμπυκνώνεται στο σύνθημα: «Απαιτούμε δικαιώματα στην εργασία και τη ζωή με βάση την εποχή μας, τον 21ο αιώνα, τις σύγχρονες ανάγκες».

Υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για διεύρυνση αυτής της πρωτοβουλίας. Τα σωματεία, που ήδη έχουν πάρει απόφαση σε κάθε κλάδο, να πάρουν ευθύνη ώστε να δυναμώσει το κλαδικό μέτωπο για την επαναφορά και την υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ. Ειδικά τα σωματεία που βρίσκονται στη δύναμη του ΠΑΜΕ πρέπει να αναλάβουν ιδιαίτερη ευθύνη στο συντονισμό, στο άνοιγμα της συζήτησης. Να μη μείνουν στην τυπική και απρόσωπη πρόσκληση πίσω από ένα mail, ένα fax, αλλά να επιζητηθεί η άμεση επαφή, η ζωντανή κουβέντα με προέδρους, με μέλη ΔΣ σωματείων και κυρίως το άνοιγμα της συζήτησης στους χώρους δουλειάς.

Η μόνη δύναμη που μπορεί να φρενάρει την καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η εργατική τάξη μαζί με τους φυσικούς της συμμάχους. Με αγώνες σκληρούς, ταξικούς που θα σπάνε τα δεσμά της εκμετάλλευσης και με τόλμη θα ανοίγουν τους δρόμους του μέλλοντος. Αγώνες που θα διεκδικούν έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, μια κοινωνία που τον πλούτο της θα τον καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν.

Ο λαός να «μαγειρέψει» τους δικούς του νέους μαζικούς, μαχητικούς αγώνες!

113520

Η ανακίνηση από πλευράς κυβέρνησης ζητήματος αλλαγής του εκλογικού νόμου και συνταγματικής αναθεώρησης είναι φανερό πως τη βολεύει για να στρέψει τη δημόσια συζήτηση σε θέματα σχετικά ανώδυνα και έτσι να υποβαθμισθεί στη κοινή γνώμη το αντιλαϊκό περιεχόμενο της πολιτικής της, που αναμένεται μάλιστα να κλιμακωθεί κατά τη δεύτερη «αξιολόγηση» του φθινοπώρου. Βέβαια, η ανακίνηση αυτών των θεμάτων δεν υπηρετεί μόνο έναν τέτοιο σκοπό.

Οι λεγόμενες «θεσμικές παρεμβάσεις» που επιχειρεί η κυβέρνηση, μπορεί να υπηρετούν σκοπιμότητες όπως ο αποπροσανατολισμός του λαού ή η διαμόρφωση ευνοϊκότερου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο θα δώσει την επόμενη, όπως ελπίζει, εκλογική μάχη, αποτελούν, ωστόσο, στην πραγματικότητα προσαρμογές σε σύγχρονες ανάγκες της αστικής τάξης. Τέτοιες είναι η επιδίωξη, μέσα από την αλλαγή του εκλογικού νόμου, να εξασφαλισθεί τέτοια κυβερνητική και κοινοβουλευτική σταθερότητα ώστε να υλοποιείται χωρίς προσκόμματα, αναβολές, δισταγμούς κ.λπ. η πολιτική που έχει ανάγκη για να ανακάμψει η κερδοφορία της η αστική τάξη και για να στεριώσει αυτή η ανάκαμψη. `Η η επιδίωξη μέσα απ’ την αναθεώρηση του Συντάγματος να περιβληθούν με συνταγματικό μανδύα οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, αποκτώντας συνταγματική νομιμοποίηση.

Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιήθηκαν τη βδομάδα που πέρασε οι συναντήσεις του Αλ. Τσίπρα με τους πολιτικούς αρχηγούς, που καθόλου δεν φώτισαν το λαό για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Η πείρα μας λέει πως όταν η κυβέρνηση «μαγειρεύει» για τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, ο λαό πρέπει να βρίσκεται σε ετοιμότητα και να «μαγειρεύει» τη δική του απάντηση με τους δικούς του νέους, πιο μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Κανένας εφησυχασμός, οργάνωση της αντεπίθεσης!

O4U001a

Κανονικά και με το δεξί μπήκε για την αστική τάξη το 2016. Το χειροκρότημα του ΣΕΒ για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που εμφανίζεται ως Μεσσίας για τα συμφέροντα του κεφαλαίου αντηχεί ακόμα. Το γιορτινό κλίμα χάλασαν στο τέλος της βδομάδας τα συνθήματα των διαδηλωτών του ΠΑΜΕ που έφτασαν ως το Μέγαρο Μαξίμου κάνοντας καθαρό πως η εργατική τάξη δε σκοπεύει να δηλώσει «σφάξε μ’ αγά μου ν’ αγιάσω».

Από την πλευρά της η κυβέρνηση – δια του υπουργού Εργασίας – χωρίς να κρατά ούτε τα προσχήματα βάφτισε ως υπεύθυνη στάση τη στάση της μεγαλοεργοδοσίας, δηλαδή αυτών που έχουν φορτώσει την κρίση στις πλάτες του λαού, που έχουν καταληστέψει τα Ταμεία, αυτών που σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία έχουν αφήσει απλήρωτους πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενους, που έχουν μαύρη ανασφάλιστη εργασία πάνω από 25%, που έχουν τσακίσει τους μισθούς και τους έχουν καθηλωμένους στα άθλια επίπεδα των 300 και των 400 ευρώ, αυτών που ακονίζουν τα νύχια τους πάνω στα αποκαΐδια του Ασφαλιστικού.

Η κυβερνητική στάση δεν προκαλεί έκπληξη. Εχει ήδη κάνει καθαρό με τον πιο τρανταχτό τρόπο για ποιους νομοθετεί και ποιους εξυπηρετεί, όπως με το νέο Ασφαλιστικό.

Έχει κάνει καθαρό ότι όποια ανάπτυξη προσμένουν έχει ως στόχο μεγαλύτερα κέρδη για το κεφάλαιο και γι’ αυτό θα πατήσει πάνω στα συντρίμμια των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων.

Η προετοιμασία των εργαζομένων στο Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα για πανεργατική πανελλαδική απεργία, ο συντονισμός τους με τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες που υποφέρουν από τα νέα κυβερνητικά μέτρα θα είναι η απάντηση του λαϊκού κινήματος τις αμέσως επόμενες μέρες.

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ – Απεμπλοκή τώρα από τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

46346561

Το ΚΚΕ καταδίκασε τις πολύνεκρες εγκληματικές επιθέσεις στο Παρίσι και εξέφρασε τα βαθιά του συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων και την αλληλεγγύη του στο γαλλικό λαό.

Σήμερα, λίγες μέρες μετά, βλέπουμε πως αυτές οι επιθέσεις, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, επιδιώκεται να γίνουν το άλλοθι για την παραπέρα ιμπεριαλιστική εμπλοκή στη Συρία και, ταυτόχρονα, για την ενίσχυση της αστυνομοκρατίας, της καταστολής, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στην Ευρώπη.

Για τις εξελίξεις αυτές, που απαιτούν την επαγρύπνηση των εργαζομένων και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης, γίνεται αναγκαίο να θέσουμε τα εξής:

1. Ο πόλεμος, που εδώ και 5 χρόνια μαίνεται στη Συρία κι έχει στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ενώ έχει ξεριζώσει από τις εστίες τους εκατομμύρια άλλους, είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Δείχνει πως ο καπιταλισμός, που αυξάνει τα πλούτη μιας «χούφτας» εκμεταλλευτών, «γεννά» την ίδια ώρα κρίσεις, κοινωνικά προβλήματα, τον πόλεμο, την προσφυγιά, με οδυνηρές συνέπειες για εκατομμύρια λαϊκούς ανθρώπους.

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, κι όταν τα άλλα αστικά κι οπορτουνιστικά κόμματα «πανηγύριζαν» για τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», ανέδειξε την καπιταλιστική βαρβαρότητα, πάνω στο έδαφος της οποίας εκτυλίσσεται ο πόλεμος στη Συρία, όπως και την οργανωμένη επιχείρηση επέμβασης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ, της ΕΕ και των συμμάχων τους στην περιοχή, Ισραήλ, Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ, Εμιράτων στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας.

2. Οι στοχεύσεις αυτής της επέμβασης βρίσκονται στην προώθηση του σχεδίου της «Μεγάλης Μέσης Ανατολής», που, όπως έγκαιρα είχαμε τονίσει, αφορά τη διασφάλιση της πρόσβασης των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων στις πηγές Ενέργειας και στα νέα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, τον έλεγχο μιας μεγάλης περιοχής, που αποτελεί «πέρασμα» για το εμπόριο και τις μεταφορές.

Ταυτόχρονα, στοχεύει στην «αναδόμηση» των αστικών καθεστώτων, ώστε να εξασφαλίζεται η κατά το δυνατόν σταθερή βάση για την εξάπλωση των μονοπωλιακών ομίλων στις αγορές της περιοχής.

Τα σχέδια αυτά έρχονται σε σφοδρή αντίθεση με τα μονοπωλιακά συμφέροντα που έχουν στην περιοχή αυτή άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή.

3. Για τις στοχεύσεις αυτής της επέμβασης χρησιμοποιήθηκε από τους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές το λεγόμενο «πολιτικό Ισλάμ», όπως παλαιότερα είχαν χρησιμοποιηθεί οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του ’80. Κατά την εξέλιξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία στηρίχτηκαν, οργανώθηκαν, εξοπλίστηκαν από τους ιμπεριαλιστές διάφορες τέτοιες ομάδες.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, μαζί με αυτές που είχαν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια, όπως η κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ, η διάλυση της Λιβύης, είναι που οδήγησαν στο τερατώδες δημιούργημα των δολοφόνων του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους».

4. Η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή, στα τέλη Σεπτέμβρη 2015, ήταν ένα σημάδι της παραπέρα όξυνσης των αντιθέσεων, που διεξάγονται με σφοδρότητα για τον έλεγχο των πρώτων υλών, των δρόμων μεταφοράς των εμπορευμάτων, των μεριδίων των αγορών, την απόκτηση γεωπολιτικών και στρατιωτικών «στηριγμάτων» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Το αιματηρό χτύπημα στο Παρίσι, που αξιοποιείται για την κλιμάκωση της στρατιωτικής επέμβασης της Γαλλίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών, μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, όπως να οδηγήσει στο διαμελισμό της Συρίας, ή σε πιο γενικευμένη ιμπεριαλιστική αναμέτρηση, ή σε συμβιβασμό με μια «ειρήνη» ψευδεπίγραφη, με «το πιστόλι στον κρόταφο».

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παρασυρθούν από τα προσχήματα περί «διεθνούς δικαίου», «ανθρωπιστικής κρίσης», «προσφυγικού – μεταναστευτικού ρεύματος», κ.ά., που η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη χρησιμοποιεί για να προωθήσει τα σχέδιά της. Δεν πρέπει να επιτρέψουν να γίνουν τα παιδιά τους «κρέας για τα κανόνια» των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και να χύσουν το αίμα τους για ξένα συμφέροντα, δηλαδή για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης συμμαχίας μονοπωλιακών συμφερόντων.

5. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης πρέπει να δουν τι κρύβεται πίσω από το «οπλισμένο χέρι» των δολοφόνων, εκείνους που σχεδιάζουν, συγκροτούν, εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν, εκπαιδεύουν και τελικά χρησιμοποιούν αυτές τις δυνάμεις για να τις αξιοποιήσουν στην προώθηση των σχεδίων τους.

Δεν πρέπει να περάσει το κλίμα φόβου, ανοχής στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στα μέτρα καταστολής κατά των λαών, στο νέο κύμα ξενοφοβίας και ρατσισμού που αναπτύσσεται και καλλιεργούν τα διάφορα αστικά επιτελεία.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να απορρίψουν τις θέσεις που προβάλλουν αστικά κόμματα και ΜΜΕ, ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ότι δήθεν «η Ευρώπη δέχεται επίθεση», ότι διεξάγεται «πόλεμος των πολιτισμών ή θρησκειών» και ότι πρέπει όλοι «με εθνική (ή ευρωπαϊκή) ομοψυχία να απαντήσουμε στην επίθεση».

Αυτές οι παραπλανητικές «φιλοδυτικές», «φιλοευρωπαϊκές» και «πατριωτικές» ρητορείες έχουν μία και μόνον αποστολή: Να ποτίσουν τους εργαζόμενους με το «φαρμάκι» του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, για να τους σύρουν στη συνέχεια στη σφαγή για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους, που συγκρούονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με τα ρωσικά και κινεζικά μονοπώλια και τους συμμάχους τους.

6. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει τεράστιες ευθύνες, γιατί και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπως και σ’ αυτά της εσωτερικής, έχει αρπάξει τη «σκυτάλη» από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, εφαρμόζοντας επικίνδυνη αντιλαϊκή πολιτική.

Πίσω από τη λεγόμενη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και την επιδίωξη της γεωστρατηγικής αναβάθμισης υπηρετεί τα συμφέροντα των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων. Διακηρύσσει την πίστη της στις ευρωατλαντικές ενώσεις, που έχουν οδηγήσει σε τόσα δεινά το λαό μας και τη χώρα, σε απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ετσι και τώρα παραχωρεί έδαφος, λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές της χώρας για τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τη συνέχιση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων, ενισχύει ακόμα και τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, κατά των λαών της περιοχής.

Η κυβέρνηση είναι έκθετη μετά την ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Αμυνας της ΕΕ, που, με πρόσχημα τη δολοφονική επίθεση στο Παρίσι, ενεργοποίησε το άρθρο 42, παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ (Συνθήκη του Μάαστριχτ), που αναγνωρίζει το θεμελιακό ρόλο του ΝΑΤΟ, δηλαδή τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ, και προβλέπει παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην επιχείρηση κλιμάκωσης και γενίκευσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Ο λαός μας πρέπει να βρίσκεται σε επιφυλακή και για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα «ανταλλάγματα» που ζητά η Τουρκία από την ΕΕ για τη ρύθμιση του προσφυγικού – μεταναστευτικού προβλήματος, που έχουν σχέση και με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, αλλά και τη μόνιμη επιδίωξή της για μορφές «συγκυριαρχίας» στο Αιγαίο, για διεύρυνση των «γκρίζων ζωνών» κ.λπ.

Ταυτόχρονα, ο λαός μας να βρίσκεται σε ετοιμότητα για τις επιπτώσεις από την πολιτική των «κλειστών συνόρων», που εφαρμόζουν κράτη της περιοχής, κάνοντας περισσότερο από ποτέ υπαρκτό τον κίνδυνο εγκλωβισμού εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα.

7. Τώρα πρέπει να δυναμώσει η λαϊκή πάλη ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση και πόλεμο.

Οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας να μη διατεθούν στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών σχεδίων.

Να κλείσουν τώρα όλες οι αμερικανο-ΝΑΤΟικές βάσεις.

Να μη δοθεί καμία διευκόλυνση, καμία υποδομή της χώρας, ως ορμητήριο για επιθέσεις στη Συρία ή σε άλλες χώρες.

Ο λαός μας να αγρυπνά, να μην ανεχτεί κανένα αυταρχικό μέτρο σε βάρος του, στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».

Να μην αξιοποιηθεί η επίθεση για μέτρα κατά των προσφύγων και εγκλωβισμό τους στη χώρα μας.

Ο λαός να απομονώσει τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, που στηρίζει στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και σπέρνει το μίσος ενάντια στους λαούς.

Να γίνει πράξη το λαϊκό σύνθημα «Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών».

Να δυναμώσει η λαϊκή πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, για την αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με εργατική – λαϊκή εξουσία.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Γκρεμίζουν συθέμελα το σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης. Να σημάνει συναγερμός!

O4U001a

Τα αντιασφαλιστικά μέτρα που θα φέρει η κυβέρνηση είναι χειρότερα απ’ όλα τα προηγούμενα, επειδή προστίθενται σ’ αυτά και επιδεινώνουν συνολικά τους όρους ασφάλισης και συνταξιοδότησης για όλους.

Καμιά σύνταξη δεν θα είναι στο εξής εγγυημένη από τον κρατικό προϋπολογισμό, και το ανταποδοτικό κομμάτι της σύνταξης, αυτό δηλαδή που θα βασίζεται στις εισφορές 35 και 40 χρόνων των ασφαλισμένων, θα εξαρτάται από μια σειρά προϋποθέσεις και παράγοντες, που θα μετατρέπουν σε δυσεπίλυτη εξίσωση το τελικό ποσό της σύνταξης.

Είναι βέβαιο ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ένα μικρό μόνο μέρος των μέτρων που σχεδιάζουν να περάσουν το επόμενο διάστημα. Αν δεν υπάρξει ουσιαστική, οργανωμένη αντίδραση στα μέτρα που τώρα συζητιούνται, ο επόμενος γύρος θα είναι ακόμα πιο σκληρός σε βάρος του λαού.

Εργατικό-λαϊκό μπλόκο στα αντιασφαλιστικά, αντιλαϊκά σχέδια της κυβέρνησης!

Πέμπτη 12 Νοέμβρη απεργούμε!

Συμμετέχουμε μαζικά, μαχητικά στη γενική πανεργατική πανελλαδική απεργία.

Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, στις 10:30 το πρωί στην πλατεία Σαπφούς.

Όλοι μια γροθιά! Όλοι στο δρόμο του απεργιακού αγώνα!

Κανένας στη δουλειά, κανένας και καμία στο γραφείο, στο μαγαζί, στο χωράφι! Κανένας άνεργος μόνος του!

Νεκρώνουμε τα πάντα!

ΚΚΕ: Για να πιάσει τόπο η ψήφος μας!


 

109902

109903

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών για το λαό δεν είναι ποιος θα θα διαχειριστεί τη σφαγή του και θα ολοκληρώσει τα μνημόνια, αλλά πως θα αντιπαλέψουμε το μνημόνιο, πως θα αντιπαλέψουμε συνολικά το σύστημα που φέρνει μνημόνια στους λαούς, κέρδη και καλοπέραση στο κεφάλαιο. Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα υπάρχει αντίβαρο σ’ αυτή την πολιτική, που είναι όλοι τους διαθέσιμοι να εφαρμόσουν την επόμενη μέρα. Αν με δυνατό το ΚΚΕ θα ανοίξουμε το δρόμο της ανατροπής.

Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη που δεν μπορεί να διαβαστεί διαφορετικά. Είναι η μόνη ψήφος που λέει τέρμα ως εδώ, σας πήραμε χαμπάρι. Δεν ψηφίζω την καταδίκη μου. Ψηφίζω ΚΚΕ, δίνω δύναμη στη δύναμη μου.

Είναι η μόνη ψήφος που το βράδυ των εκλογών μπορεί να δώσει ανάταση, αισιοδοξία στο λαό μας ότι υπάρχει ελπίδα, υπάρχει προοπτική. Ας δουλέψουμε όλοι μέχρι την τελευταία στιγμή για να δούμε αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, πολύ δυνατό το ΚΚΕ.

Την Κυριακή βγάζουμε πολύ ενισχυμένο το ΚΚΕ στη Λέσβο και παγιώνουμε την εκλογή Κομμουνιστή Βουλευτή στο Νομό.

Μόνο η ψήφος στο ΚΚΕ πιάνει τόπο.

109904

1) Τάσσος Σταύρος, βουλευτής Λέσβου του ΚΚΕ, πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, σεισμολόγος.
2) Κομνηνάκα Μαρία, δικηγόρος.
3) Καραγιάννης Δημήτρης, αγρότης, συνδικαλιστής, στέλεχος της ΠΑΣΥ, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Λέσβου.
4) Ζαφειρίου Γιάννης, ιδιωτικός υπάλληλος, στέλεχος του ΠΑΜΕ, αντιπρόεδρος του Παλλεσβιακού Εργατικού Κέντρου.
5) Αγάς Βαγγέλης, οικοδόμος, συνδικαλιστής, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Λήμνου».

Το ΚΚΕ θα διεκδικήσει κάθε λαϊκή ψήφο για να βγει δυνατός ο λαός. Δήλωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα για τις εκλογές

470277

Σε δήλωσή του ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σημείωσε:

«Το ΚΚΕ θα δώσει τη μάχη των εκλογών για να δυναμώσει το μήνυμα της αντίστασης, της πάλης ενάντια στα επαίσχυντα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς, τους αντιλαϊκούς νόμους, για να ενισχυθεί η μοναδική δύναμη που μπορεί να στηριχτεί πάνω της το εργατικό λαϊκό κίνημα, να ηγηθεί της πάλης για μια πραγματική εναλλακτική διέξοδο από την κρίση σε όφελος του λαού, για το ίδιο το μέλλον της νέας γενιάς.

Το ΚΚΕ θα σταθεί απέναντι σε κάθε εκβιαστικό δίλημμα, σε κάθε προσπάθεια κοροϊδίας, αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης. Αυτή τη στιγμή δεν έχουν κανένα νόημα οι όποιες τυπικές διαδικασίες των διερευνητικών εντολών για σχηματισμό κυβέρνησης μετά την απόφαση παραίτησης της σημερινής.

Το ΚΚΕ, όπως έχει επανειλημμένα δηλώσει, και σήμερα αισθάνεται δικαιωμένο, γι’ αυτό δεν παίρνει μέρος στις διάφορες απόπειρες διαμόρφωσης αντιλαϊκών κυβερνήσεων διαχείρισης, όπως κι αν αυτές ονομασθούν, «ειδικού σκοπού», «αριστερές», «σωτηρίας», που οδηγούν συνέχεια το λαό στη χρεοκοπία, όπως έδειξε η πείρα των τελευταίων 5 χρόνων της κρίσης, με τις κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, αλλά και το τελευταίο 6μηνο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το ΚΚΕ θα διεκδικήσει κάθε λαϊκή ψήφο, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή, σε κάθε πόλη και χωριό της πατρίδας μας, για την ολόπλευρη ενίσχυσή του, για να βγει δυνατός ο ίδιος ο λαός, για τη δική του προοπτική και εξουσία».

Παραίτηση της κυβέρνησης και διεξαγωγή εκλογών

Τη διεξαγωγή εκλογών ανακοίνωσε το βράδυ της Πέμπτης 20 Αυγούστου σε διάγγελμά του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος αμέσως μετά μετέβη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να υποβάλλει την παραίτησή του αλλά και της κυβέρνησης συνολικά.

Επιχειρώντας να καταστήσει τον λαό συνένοχο για γρήγορη και απρόσκοπτη υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, όπως αυτή προδιαγράφεται από το 3ο μνημόνιο, υπεραμύνθηκε της μέχρι σήμερα ασκούμενης πολιτικής καταφεύγοντας στα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα και προφασιζόμενος ότι η κυβέρνησή του δέχθηκε ισχυρές πιέσεις και εκβιασμούς από κέντρα της ΕΕ. Όπως ήταν αναμενόμενο, στο διάγγελμά του, εξωράισε πλήρως την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί έπειτα από 7 μήνες αστικής διακυβέρνησης, ζητώντας ανανέωση της λαϊκής εντολής ώστε να …αποτελειώσει το αντιλαϊκό έργο του. Ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι διαπραγματεύτηκε σκληρά μέσα σε «πιέσεις, εκβιασμούς, τελεσίγραφα, σε μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο». Οτι πάσχισε να ανταποκριθεί στα όσα υποσχέθηκε, ότι η χώρα κέρδισε σημαντικό έδαφος και άλλα παρόμοια.

Παρουσίασε ως θετική τη συμφωνία που τσακίζει το λαό, προβάλλοντάς την ως την καλύτερη που θα μπορούσε να υπάρξει στις παρούσες συνθήκες και διαφημίζοντας τις ευεργετικές συνέπειες που αυτή θα έχει αλλά …στην καπιταλιστική οικονομία. «Η οικονομία θα αναπνεύσει, η αγορά θα εξομαλυνθεί, οι τράπεζες θα βρουν σιγά σιγά το ρυθμό τους…», ανέφερε, και πρόσθεσε κοροϊδεύοντας το λαό: «Έχω την πεποίθηση ότι μπορεί να αποδειχτεί η αρχή του τέλους της δύσκολης κατάστασης (…) Μια αρχή που δεν είναι εύκολη, αλλά μας δίνει προοπτικές και δυνατότητες»!

Ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε ότι «η λαϊκή εντολή εξήντλησε τα όριά της» και εκ νέου τον λόγο έχει ο λαός για να αποφανθεί σχετικά με την συμφωνία της κυβέρνησης, εάν παρέχει τις προϋποθέσεις για να ανακάμψει η οικονομία και να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα. Δεν παρέλειψε να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι απ’ το ποιος θα διαχειριστεί την υλοποίηση του μνημονίου εξαρτάται η ελαχιστοποίηση των αρνητικών της συνεπειών για το λαό, όταν αυτές πηγάζουν απ’ τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που υπέβαλε το περιεχόμενο και αυτού του μνημονίου. «Φέραμε μια συμφωνία που στους δεδομένους συντριπτικά αρνητικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη και με δεδομένα όσα κληρονομήσαμε (…) ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε κανείς να πετύχει. Αυτή τη συμφωνία είμαστε υποχρεωμένοι να την τηρήσουμε αλλά ταυτόχρονα θα δώσουμε τη μάχη να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές της συνέπειες. Με γνώμονα τα συμφέροντα των πολλών. Με στόχο να ξανακερδίσουμε το συντομότερο την κυριαρχία μας έναντι των δανειστών. Χωρίς να αποδεχόμαστε σαν θέσφατα τις ερμηνείες τους. Χωρίς να αποδεχόμαστε οριζόντιες περικοπές, εργασιακές αγριότητες, αφαίμαξη πάντα των ασθενέστερων κοινωνικά δυνάμεων», υποστήριξε ανερυθρίαστα.

Σε ένα κρεσέντο αισχρού εμπαιγμού, πρόσθεσε ότι η κυβέρνησή του απέδειξε (!!!) ότι «ξέρουμε και μπορούμε να αγωνιστούμε και να πετύχουμε πολλά». Και προέτρεψε το λαό με την ψήφο του να αποφανθεί «αν η συμφωνία που πετύχαμε παρέχει τις προϋποθέσεις για να ξεπεραστούν τα σημερινά αδιέξοδα, να ανακάμψει η οικονομία, να μπούμε επιτέλους στη διαδικασία της απαλλαγής από τα μνημόνια (…) Ποιος και πώς μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα στο δύσκολο αλλά επιτέλους ελπιδοφόρο δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας; Ποιος και πώς μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα την απομείωση του χρέους;».

Ο Αλ. Τσίπρας πρόβαλε τη ρύθμιση των 100 δόσεων, τα ψιχία για την ανθρωπιστική κρίση και την επαναλειτουργία της ΕΡΤ ως …μείζονες κυβερνητικές παρεμβάσεις που «πιστοποιούν το νέο δείγμα γραφής» της κυβέρνησής του, προσπερνώντας τον …κολοσσό του τρίτου και σκληρότερου απ’ όλα μνημονίου, που φόρτωσε στην πλάτη του χειμαζόμενου λαού, για το οποίο δήλωσε και «περήφανος»! Εννοείται ότι επανέφερε τις «παντός καιρού» υποσχέσεις, που έλεγε και πριν από τις εκλογές του Γενάρη, για φιλολαϊκές αλλαγές, πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, κράτος φιλικό στον πολίτη κ.λπ.

Παράλληλα, κατηγόρησε τους βουλευτές του κόμματός του που διαφοροποιήθηκαν με το τρίτο μνημόνιο, ότι στο όνομα της «ιδεολογικής συνέπειας» φέρθηκαν με «ακραία συνέπεια» και μετέτρεψαν σε κοινοβουλευτική μειοψηφία την κυβερνητική πλειοψηφία ζητώντας μνημόνιο με δραχμή.

Κατηγόρησε επίσης τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και τα κέντρα διαπλοκής ότι συντονίστηκαν με τους δανειστές για να εκβιάσουν την κυβέρνηση.

Παρουσιάζοντας το μαύρο – άσπρο επιχείρησε να παρουσιάσει ως επιτυχίες της κυβέρνησης διάφορα σημεία του 3ου μνημονίου ενώ δεν παρέλειψε να καλλιεργήσει αυταπάτες για ελαχιστοποίηση των αρνητικών συνεπειών «για να κερδίσουμε την κυριαρχία μας έναντι των δανειστών».

109403 109402

49864161

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη

1. Το ΚΚΕ χαιρετίζει τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, τους εργαζόμενους που πήγαν κόντρα στα ψεύτικα διλήμματα παγίδευσης του λαού. Χαιρετίζει όλους αυτούς που σε συνθήκες ιδεολογικής τρομοκρατίας, ανέχειας, αγωνίας για την καθημερινή επιβίωση, εξαιτίας των περιορισμών στις τραπεζικές συναλλαγές, της απληρωσιάς, των απολύσεων, έδωσαν τη μάχη, όσο επέτρεπε ο ελάχιστος χρόνος που διατέθηκε, για να γίνει πλατιά γνωστή η θέση του ΚΚΕ στο δημοψήφισμα, που συμπυκνώθηκε στο σύνθημα: «ΟΧΙ στην πρόταση ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ – ΟΧΙ στην πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης. ΝΑΙ στην αποδέσμευση από την ΕΕ με το λαό στην εξουσία».

Οι οικονομικές και πολιτικές διεργασίες που ακολούθησαν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά τον αντιλαϊκό, ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, αλλά και τη βαθιά ανισομετρία της, τους οξυμμένους ανταγωνισμούς της. Δικαίωσαν τη στάση του ΚΚΕ. Με κοινό ανακοινωθέν τους, τόσο οι πολιτικές δυνάμεις που κάλεσαν στο ΟΧΙ (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη στήριξη της ΧΑ) όσο και εκείνες που κάλεσαν στο ΝΑΙ (ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ) χρησιμοποιούν τη λαϊκή ψήφο, ως δήθεν έγκριση του λαού, για το κλείσιμο νέας αντιλαϊκής συμφωνίας-μνημόνιο με την ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Αυτό άλλωστε είχε φανεί και με τις νέες προτάσεις που είχαν πέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τόσο από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, όσο και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λίγες μέρες πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Μικρές τροποποιήσεις στα παλιά και νεότερα σχέδια δεν αλλάζουν τον αντιλαϊκό χαρακτήρα των επικείμενων, νέων και πιο επώδυνων, μέτρων.

Ανεξάρτητα από χειρισμούς και συνθήματα, κοινό σημείο των κομμάτων που πρότειναν ΟΧΙ ή ΝΑΙ είναι η αποδοχή της ΕΕ και της Ευρωζώνης και η υποταγή του λαού στα μονοπώλια, κάτω από τη σημαία της λεγόμενης εθνικής ενότητας.

46165

2. Μ’ ευθύνη της κυβέρνησης, δεν τέθηκε η θέση του ΚΚΕ ως ερώτημα στο δημοψήφισμα. Η κυβέρνηση ήθελε να υπάρχει μόνο το δικό της, με ασάφεια διατυπωμένο, ερώτημα για να έχει λυμένα χέρια στην αξιοποίηση της μιας ή άλλης απάντησης, ερμηνεύοντάς τη σύμφωνα με τις πολιτικές της επιδιώξεις. Η θέση του ΚΚΕ ήταν η μόνη, που ακύρωνε στην πράξη το κάλπικο δίλημμα-παγίδα του δημοψηφίσματος και μπορούσε να εκφράσει τη θέληση του λαού ν’ απαλλαγεί από όλα τα μνημόνια και όχι να τα επικυρώνει με τη μία ή την άλλη απάντηση.

Είναι η μόνη θέση που μπορεί να εκφράσει, χωρίς παρερμηνεία κι ασάφεια, ριζοσπαστικές διαθέσεις μέσα στο λαό, αμφισβήτησης της ΕΕ, που μπορούν να συναντηθούν με την συνολική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, με το λαό να κάνει κουμάντο στην εξουσία και στην οικονομία. Η στάση αυτή του ΚΚΕ είναι παρακαταθήκη για την εργατική λαϊκή χειραφέτηση, για την αντιμετώπιση των σχεδίων ενσωμάτωσης του λαού σε διάφορα αντιλαϊκά σενάρια.

Εξαρχής η στάση του ΚΚΕ στο δημοψήφισμα δεν είχε στόχο την όποια καταγραφή κομματικής επιρροής. Ήταν πολιτική στάση αρχών, έδινε πολιτικό μήνυμα στο λαό, να μην υποκύψει σε όλα τα εκβιαστικά διλήμματα, είτε προέρχονταν από την τρόικα είτε από την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά πολιτικά κόμματα. Για να μην προσμετρηθεί το «ΟΧΙ» του -με όποιο περιεχόμενο- με το «ΝΑΙ» στην ΕΕ, στη συμφωνία, είτε με βάση την πρόταση των «εταίρων» είτε της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

1384756

3. Αυτή η ταξική, καθαρή, συνεπής στάση επιβεβαιώθηκε από την άλλη κιόλας μέρα, όταν όλοι -πλην ΚΚΕ- ομονόησαν στην επιδίωξη συμφωνίας με επώδυνους όρους για το λαό, σ’ ένα νέο μνημόνιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων.

Η κυβέρνηση κάλεσε σε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με σκοπό, όπως ανακοινώθηκε, την ενημέρωση των πολιτικών κομμάτων. Το ΚΚΕ συμμετείχε και τοποθετήθηκε στη σύσκεψη, στην οποία ο πρωθυπουργός ενημέρωσε για τις θέσεις και τις προτάσεις της κυβέρνησης, μπροστά στη διαπραγμάτευση. Το ΚΚΕ καθαρά εξέθεσε τις απόψεις του στη σύσκεψη και αμέσως μετά δημόσια στο λαό, τόσο για το δημοψήφισμα όσο και για την πορεία της διαπραγμάτευσης και τα προβλήματα που δημιουργεί στο λαό και η πρόταση της τρόικα και η πρόταση της κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ διαφώνησε συνολικά με το κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο συμφώνησαν τα άλλα κόμματα. Διαφώνησε και ως προς τις εκτιμήσεις του κοινού ανακοινωθέντος και ως προς την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων που οδηγούν σε νέα σκληρά μέτρα. Επισήμανε ότι ο λαός δεν εξουσιοδότησε κανένα να προχωρήσει σε μια επώδυνη συμφωνία-μνημόνιο, με αντιλαϊκά μέτρα.

Το κοινό ανακοινωθέν των 5 κομμάτων αποκαλύπτει ότι οι δυνάμεις του ΝΑΙ και του ΟΧΙ έχουν κοινή στρατηγική στόχευση, τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Υποστηρίζουν το «μονόδρομο» της ΕΕ, ντυμένο με τον κάλπικο μανδύα της «εθνικής συνεννόησης και συναίνεσης».

4. Η κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες, γιατί με την απόφασή της για δημοψήφισμα έδωσε τη δυνατότητα στο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία σε βάρος του λαού, προκειμένου να παραμένουν εγκλωβισμένες εργατικές λαϊκές δυνάμεις στο μονόδρομο της ΕΕ, των μονοπωλίων, τόσο ως υποστηρικτές του ΝΑΙ, όσο και ως υποστηρικτές του ΟΧΙ σ’ ένα συγκεκριμένο σχέδιο της Ευρωζώνης.

Αυτή είναι η συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική τάξη, στην ΕΕ. Με τους τακτικισμούς και τυχοδιωκτικούς ελιγμούς ν’ αλλοιώνει ριζοσπαστικές συνειδήσεις, να εκτονώνει τη διαμαρτυρία σε ανώδυνα κανάλια.

Η ΝΔ και οι σύμμαχοί της αξιοποίησαν τα καιροσκοπικά στοιχεία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για να ενισχύσουν τις συντηρητικές αντιλήψεις, να ανακόψουν το ρεύμα αμφισβήτησης της ΕΕ, πυροδότησαν ένα νέου τύπου αντικομμουνισμό, αφού Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ προβλήθηκαν ως «κομμουνιστικά» πειράματα που απέτυχαν, αν και καμία σχέση δεν έχουν με το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Η κυβέρνηση, όλο το προηγούμενο διάστημα και τις ημέρες του δημοψηφίσματος, συνέχιζε τον εξωραϊσμό της ΕΕ, την κοροϊδία ότι είναι μονόδρομος για το λαό, ότι αποτελεί το «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι», που ξεστράτισε δήθεν από τις ιδρυτικές του αρχές της δημοκρατίας, αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης και που μπορούσε να επανέλθει σ’ αυτές, με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Παράλληλα, δεν πήρε κανένα μέτρο προστασίας του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος, τόσο στις σημερινές συνθήκες εμπλοκής της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ελλάδα όσο και σε περίπτωση κρατικής χρεοκοπίας και αλλαγής νομίσματος. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που δυναμώνει η τάση στις λαϊκές δυνάμεις ν’ αντιλαμβάνονται ή να προσεγγίζουν την αλήθεια: ότι η ΕΕ από την ίδρυσή της ήταν και παραμένει ένα αντιδραστικό οικοδόμημα του κεφαλαίου, εντός του οποίου δεν υπάρχουν φιλολαϊκές πολιτικές. Ουσιαστικά η κυβέρνηση, με την επίφαση της αντίστασης και της αξιοπρέπειας, κάλεσε το λαό να υποταχθεί στην ΕΕ.

Το ΚΚΕ καλεί όσους ψήφισαν ΟΧΙ, θέλοντας μ’ αυτόν τρόπο να εκφράσουν μια γνήσια λαϊκή διαμαρτυρία στα μνημόνια και τα αντιλαϊκά μέτρα, να μην εφησυχάσουν, να μην συναινέσουν στην επιδίωξη της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τη λεγόμενη «λαϊκή ετυμηγορία» για το κλείσιμο νέας αντιλαϊκής συμφωνίας-μνημόνιο, σε συνεργασία με τις άλλες αστικές δυνάμεις. Το ΚΚΕ τους καλεί να μην δώσουν νέα «περίοδο χάριτος», ανοχής στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που επί πέντε μήνες αξιοποιούσε τη λαϊκή ψήφο για να νομιμοποιεί αντιλαϊκά σχέδια, να ακυρώνει τις όποιες προεκλογικές της υποσχέσεις.

1654654165

5. Σε κάθε περίπτωση μια νέα συμφωνία στη βάση είτε της πρότασης Γιούνκερ είτε της πρότασης Τσίπρα, θα αποτελεί ένα νέο μνημόνιο, χειρότερο απ’ όλα τα προηγούμενα, όπως όλοι παραδέχονται, με σκληρά μέτρα και όρους σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Άλλωστε, και οι διαφωνίες της κυβέρνησης με ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ που οδήγησαν στην εμπλοκή των διαπραγματεύσεων, δεν αφορούν τόσο τ’ αντιλαϊκά μέτρα και τα διάφορα ισοδύναμά τους, αλλά τις αντιθέσεις γύρω από τη ρύθμιση του κρατικού χρέους, το ποια τμήματα του κεφαλαίου θα φορολογηθούν και ποια θα ευνοηθούν, τη διαπάλη για την αναμόρφωση της Ευρωζώνης. Σ’ αυτές τις αντιθέσεις εμπλέκεται το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ για τα δικά τους συμφέροντα, σε αντιπαράθεση με την Ευρωζώνη και κυρίως με την ηγεμονία της Γερμανίας σε αυτήν.

Αυτή η διαπάλη συχνά ενισχύει και την τάση να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα ως «πείραμα» στην αναδόμηση της Ευρωζώνης, τάση που στην Ευρωζώνη παραμένει ισχυρή. Στην πραγματικότητα η ηγεσία της Κομισιόν και ιδιαίτερα η άρχουσα τάξη της Γερμανίας, θέτει στις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα, το δίλημμα: αυστηρή τήρηση των κανόνων και στόχων της ευρωζώνης ή εξαναγκασμός σε αποχώρηση. Το δίλημμα αυτό είναι δίλημμα για το κεφάλαιο κι όχι για το λαό, γιατί και η μία και η άλλη περίπτωση είναι εχθρική γι’ αυτόν. Παρότι φαίνεται να υπερισχύει η άποψη για παραμονή στην ΕΕ στην αστική τάξη της χώρας μας, υπάρχει τμήμα της που βλέπει να ωφελείται άμεσα από την έξοδο από το ευρώ. Και στις δύο περιπτώσεις, ο λαός θα πληρώσει με παραπέρα φτωχοποίηση, με νέα σκληρά μέτρα.

6. Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να ενημερώνει με τη θέση του το λαό και ταυτόχρονα να καλεί τους εργατοϋπάλληλους, τους μισθωτούς, τα λαϊκά μεσαία στρώματα, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες, να βγάλουν συμπεράσματα που έχουν σημασία και για την επόμενη ημέρα:

– Δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση και δίκαιες λύσεις προς όφελος του λαού μέσα στη φυλακή της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

– Οποιαδήποτε κυβέρνηση διαχειρίζεται το καθεστώς της εκμετάλλευσης δεν μπορεί να είναι φιλολαϊκή-φιλεργατική κυβέρνηση, όσο κι αν διακηρύσσει ότι είναι «αριστερή».

– Η κυβέρνηση, όπως και η αστική τάξη γενικά, κοροϊδεύει όταν μιλά για «λαϊκή κυριαρχία», όσο υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Συνειδητά εξαπατά αφού γνωρίζει ότι όλοι οι νόμοι και οι θεσμοί στην Ελλάδα, στην ΕΕ, οι διεθνείς συμφωνίες, είναι φτιαγμένοι έτσι, ώστε να κατοχυρώνουν την κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων, την ταξική κυριαρχία της αστικής τάξης, να χειραγωγούν της εργατικές λαϊκές δυνάμεις, να τις οδηγούν σε αδράνεια. Και είναι φτιαγμένοι έτσι, γιατί ακριβώς γνωρίζουν ότι η εργατική-λαϊκή δύναμη, όταν αντιδράσει, μπορεί να ανοίξει δρόμο προς τα εμπρός, να ανατρέψει τους εκμεταλλευτές της.

-Στον πυρήνα της ΕΕ δεν είναι η «δημοκρατία», όπως ισχυρίζονται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τα άλλα κόμματα, θέλοντας να ξεγελάσουν τη λαϊκή πλειοψηφία. Στον πυρήνα της ΕΕ βρίσκεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση, ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός, η οικονομική ανισομετρία, η δικτατορία των μονοπωλίων. Αυτή είναι η «δημοκρατία» των μονοπωλίων, που είναι ενάντια στους λαούς. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι η ΕΕ επανειλημμένα έχει ακυρώσει δημοψηφίσματα, που έβγαλαν αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ήθελε, επιβάλλοντας την επανάληψή τους, μέχρι το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ.

7. Απευθυνόμαστε στα εργατικά-λαϊκά στρώματα, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ψήφισαν ΟΧΙ, πιστεύοντας ότι έτσι απορρίπτουν τα αντιλαϊκά μέτρα, τη λιτότητα, που πίστεψαν ότι η οικονομική κρίση οφείλεται στην κακή διαχείριση, ότι για τη λιτότητα έφταιγαν μόνο οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις και οι ευρωενωσιακοί σύμμαχοί τους και όχι και η σημερινή κυβέρνηση. Τους καλούμε να μην οδηγηθούν στην απογοήτευση, σε παραίτηση, σε νέα παθητική ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση και τις επιλογές της. Τους καλούμε στους αγώνες της επόμενης μέρας, ενάντια στην επιδείνωση της ζωής του λαού.

Απευθυνόμαστε επίσης και στους εργαζόμενους, που ψήφισαν ΝΑΙ, κάτω από την πίεση της εργοδοσίας, κάτω από το φόβο των κλειστών τραπεζών για το μισθό ή τη σύνταξή τους, τις μικρές αποταμιεύσεις τους.

Καλούμε όλους, από αύριο κιόλας, μαζί να οργανώσουμε την αντίσταση, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που συνεχίζει τη χρεοκοπία του λαού. Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να χαράξει τη δική του γραμμή και τη συσπείρωση σε αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Να μην παγιδευτεί στις θεωρίες της υποταγής και της ομοψυχίας που προωθούνται, γιατί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι σε αντίθεση με αυτά των καπιταλιστών.

Να στηρίξουμε όλους τους ανήμπορους, τους άνεργους και αδύναμους. Να συνδυάσουμε την αλληλεγγύη με τη διεκδίκηση. Να οργανώσουμε την πάλη μέσα από Επιτροπές Αγώνα, στους τόπους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα νοσοκομεία, στις υπηρεσίες, από Λαϊκές Επιτροπές στις γειτονιές, από επιτροπές κοινωνικής αλληλεγγύης και βοήθειας, μέσα από ομάδες και επιτροπές ελέγχου κατά της αισχροκέρδειας, της πιθανότητας έλλειψης τροφίμων, φαρμάκων και άλλων προϊόντων απαραίτητων για την επιβίωση της λαϊκής οικογένειας. Τα εργοστάσια, οι χώροι δουλειάς, οι γειτονιές να γίνουν κέντρα αντίστασης και αλληλεγγύης. Κανένας μόνος του σ’ αυτή την κρίση. Ν’ απορρίψουμε τη λογική «ο σώζων ευατώ σωθήτω».

203463

8. Παραμένει αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε να εκφραστεί σε συσπείρωση με το ΚΚΕ, το πραγματικό, το ταξικό ΟΧΙ των εργατοϋπαλλήλων και των λαϊκών στρωμάτων απέναντι σε όλες τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους, στους εκβιασμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ εναντίον των λαών. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα χειραφετημένο, από αστικά κόμματα και κυβερνήσεις αντιλαϊκής διαχείρισης, εργατικό-λαϊκό κίνημα και μια ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία που θα παλεύει για την πραγματική ρήξη, η οποία θα οδηγήσει σε εργατική-λαϊκή εξουσία, ως αποτέλεσμα ρήξης με τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, τις συμμαχίες τους, που θα πραγματοποιήσει την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας με κοινωνική ιδιοκτησία, κεντρικό σχεδιασμό, εργατικό-λαϊκό έλεγχο.

Αυτός ο στόχος, αν γίνει μαζικά λαϊκή συνείδηση, θα οδηγήσει σε ανάταση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, σε ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, σε αλλαγές και ανατροπές στο συσχετισμό δυνάμεων, για να γίνει η αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική λαϊκή δύναμη ορμητική θύελλα σύγκρουσης με τα μονοπώλια, τις διακρατικές ενώσεις τους, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους, θύελλα ανατροπής για κατάκτηση της εργατικής-λαϊκής εξουσίας.

Μόνο γι’ αυτήν την εξουσία αξίζουν οι θυσίες του λαού μας. Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ Ο ΛΑΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ. Το ΚΚΕ σε αυτή την προοπτική καλεί την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τη φτωχή αγροτιά, τις γυναίκες και τη νεολαία να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Το ΚΚΕ σε αυτό τον αγώνα θα δώσει όλες του τις δυνάμεις. Η ισχυροποίησή του είναι εγγύηση για την τελική νίκη.


Eίναι προφανές ότι οι χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται στη χώρα μας, κυνηγημένοι από τη φτώχεια, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους, ούτε λιάζονται, ούτε έχουν έρθει ως τουρίστες για τις διακοπές τους. Είναι επίσης προφανές ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων θέλει να φύγει από τη χώρα μας για να αναζητήσει αλλού μια ίσως καλύτερη τύχη. Μόνο που η βασική αιτία που δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα είναι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που με κανονισμούς και Συνθήκες όπως το «Δουβλίνο 2» ή η Σένγκεν, τούς απαγορεύει να φύγουν και, εάν συλληφθούν σε άλλη χώρα, τους επιστρέφει στην Ελλάδα… Συνθήκες και κανονισμούς που θεωρούν απαραβίαστους όλες οι κυβερνήσεις, και η σημερινή.

Όλα τα στοιχεία φανερώνουν ότι η μεταναστευτική ροή αυξάνεται. Οι υπάρχουσες υποδομές για την υποδοχή τους είναι υποτυπώδεις, έως και επικίνδυνες για τη ζωή τους. Αποτέλεσμα; Να αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα τόσο οι ίδιοι οι πρόσφυγες – ακόμη και μικρά παιδιά – που καταφεύγουν στη χώρα μας (στέγαση, σίτιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.λπ.) όσο και οι κάτοικοι των περιοχών που δέχονται τα προσφυγικά κύματα.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνεχίζουν την ίδια αδιέξοδη πολιτική που ακολουθούσε και η προηγούμενη των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Προσήλωση στην πολιτική της ΕΕ, που όμως είναι η αιτία του προβλήματος. Ανέξοδες υποσχέσεις και λόγια του αέρα για ένα πρόβλημα που λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις. Και ο θόρυβος που έχει ξεσηκωθεί τις τελευταίες μέρες δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, ανεξάρτητα από το εάν κάποιοι μπορεί να παίζουν και επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια εκμεταλλευόμενοι τους μετανάστες και τους πρόσφυγες…

Μια τέτοια κατάσταση το μόνο σίγουρο είναι ότι αποτελεί βούτυρο στο ψωμί κάθε είδους ρατσιστικών αντιλήψεων και των φορέων τους, όπως έχει γίνει παλιότερα από πολλές πλευρές και με την ανοχή προηγούμενων κυβερνήσεων. Μπορούμε όλοι να θυμηθούμε τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής.

#