Ο ελληνικός λαός να κάνει την πραγματική «διαφορά» με ένα πιο δυνατό Κ.Κ.Ε.

Το ΚΚΕ καταψηφίζει την κυβέρνηση κι ανεξάρτητα από τις όποιες εξελίξεις στη βουλή και τους πιθανούς συνοδοιπόρους του κ. Τσίπρα, το κρίσιμο ζήτημα είναι να την καταψηφίσει ο ίδιος ο λαός, γιατί θα συνεχίσει την ίδια βάρβαρη αντιλαϊκή και επικίνδυνη πολιτική, ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Πρόκειται για μια κυβέρνηση που έχει αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις απέναντι στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τη Γερμανία, απέναντι στο εγχώριο κι ευρωπαϊκό κατεστημένο. Αυτές τις δεσμεύσεις -τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις και τη στήριξη των ευρωατλαντικών σχεδιασμών- θέλει να ολοκληρώσει μέχρι τις εκλογές, για αυτό το λόγο και όλοι οι παραπάνω είναι οι πρώτοι που δίνουν “ψήφο εμπιστοσύνης” στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όπως έκανε πριν ο Τραμπ πρόσφατα και η καγκελάριος Μέρκελ.

Όσο κι αν η κυβέρνηση βαφτίζει ως δήθεν “προοδευτική” τη Συμφωνία των Πρεσπών, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Τη Συμφωνία των Πρεσπών την ήθελαν και την επέβαλλαν με κάθε τρόπο οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, για να προωθήσουν την ευρωατλαντική ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων και να αποδυναμώσουν την επιρροή άλλων κέντρων, όπως η Ρωσία κλπ.

Αυτές οι δυνάμεις και οι δολοφονικοί ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, που αιματοκύλισαν τα Βαλκάνια και όξυναν τις εθνικιστικές διαιρέσεις, επαναχαράσσοντας τα σύνορα με το αίμα των λαών, δεν μπορούν να είναι εγγυητές της ειρήνης και της ασφάλειας. Ούτε πολύ περισσότερο μπορεί να είναι προστάτες των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, όπως δείχνει και η ιστορία των ελληνοτουρκικών διαφορών. Γι’ αυτό το λόγο και στη Συμφωνία των Πρεσπών διατηρούνται ακόμη και τα σπέρματα του αλυτρωτισμού, προκειμένου να αποτελούν μια διαρκή “εστία” αποσταθεροποίησης ανάλογα με το τι επιτάσσουν κάθε φορά τα συμφέροντα των ισχυρών.

Γι’ αυτούς λόγους το ΚΚΕ καταψηφίζει τη Συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ, υπερασπίζεται την αλληλεγγύη και κοινή πάλη των λαών ενάντια στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αυτούς τους σχεδιασμούς δεν τους αμφισβητεί ούτε η ΝΔ, ούτε εκείνοι που ψαρεύουν στα θολά νερά του εθνικισμού και του φασισμού, παίζοντας το παιχνίδι των ιμπεριαλιστών, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ΠΓΔΜ.

Το πραγματικό δίλημμα, από τη σκοπιά του ελληνικού λαού και των συμφερόντων του, είναι ένα: Θα συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, που αποδεδειγμένα φέρνει νέα δεινά και καταστροφές ή θα αντεπιτεθούμε μαζικά και δυναμικά παντού, ώστε να αλλάξει ριζικά επιτέλους αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα.

Ο ελληνικός λαός να μην αναζητά τις επιμέρους διαφορές ανάμεσα σε κόμματα ίδιας κοπής, αλλά να κάνει την πραγματική «διαφορά», με ένα πιο δυνατό ΚΚΕ. Για να δυναμώσει η διεκδίκηση, η ελπίδα, ο στόχος της ριζικής ανατροπής.

Μανταμάδος: ρητό ναζιστή στρατάρχη της Βέρμαχτ, στον τοίχο του στρατοπέδου!

Ένα ακόμα απαράδεκτο και πολύ σοβαρό περιστατικό δράσης φασιστοειδών απέτρεψαν οι αντιδράσεις των στρατευμένων. Στη στρατιωτική μονάδα στο Μανταμάδο, και συγκεκριμένα στο 265 Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής, με ευθύνη της διοίκησης «στολίστηκε» τοίχος του στρατοπέδου με ρητό ναζί! Πιο συγκεκριμένα, του στρατάρχη της ναζιστικής Βέρμαχτ και εγκληματία πολέμου Εριχ Φον Μανστάϊν, που πρωτοστάτησε στην εισβολή των ναζί στην Πολωνία και στη Σοβιετική Ένωση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Η αυτοπεποίθηση των απλών στρατιωτών εξαρτάται απόλυτα από τη δύναμη του χαρακτήρα του διοικητή τους»… Μετά τις διαμαρτυρίες των στρατιωτών το σύνθημα σβήστηκε!

Ωστόσο, και με αυτό το περιστατικό επιβεβαιώνεται η ανοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στα κάθε λογής φασιστικά στοιχεία και τη δράση που αναπτύσσουν μέσα στα στρατόπεδα. Έρχεται να προστεθεί σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προσκαλεί και φωτογραφίζεται σε μια σειρά εκδηλώσεις των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας με τους υπόδικους φασίστες της Χρυσής Αυγής, φουσκώνοντας τα πανιά κάθε λογής νοσταλγών των ναζί, που προσπαθούν να χύσουν το δηλητήριό τους και στους νέους που υπηρετούν τη θητεία τους.

Ανακοινώσεις για το γεγονός έδωσαν στη δημοσιότητα το Κ.Σ. της ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, το Παλλεσβιακό Εργατο ϋπαλληλικό Κέντρο και ο Αγροτικός Σύλλογος Μανταμάδου.
Παράλληλα ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Αμυνας κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Σταύρος Τάσσος, Θανάσης Παφίλης και Λιάνα Κανέλλη σχετικά με την αναγραφή σε στρατόπεδο «συνθήματος» ναζιστή της Βέρμαχτ.

Σημειώνεται στην Ερώτηση: «Στη στρατιωτική μονάδα της Λέσβου, το 265ο Μηχανοκίνητο Τάγμα Εθνοφυλακής, σε τοίχο του στρατοπέδου, με ευθύνη του διοικητή της μονάδας, γράφτηκε «σύνθημα» του ναζιστή στρατάρχη της Βέρμαχτ Manstein. Μετά από διαμαρτυρίες στρατευμένων το «σύνθημα» σβήστηκε. Ωστόσο, η αναγραφή κειμένου ναζιστή αποτελεί πρόκληση για τουςφαντάρους, αλλά και τα μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που προέρχονται από φτωχά λαϊκά στρώματα. Η κυβέρνηση έχει σοβαρές ευθύνες γι΄ αυτήν την κατάσταση. Τέτοιου είδους ενέργειες δεν είναι άσχετες με τη γενικότερη στάση της κυβέρνησης, η οποία προσκαλεί αντιπροσωπείες της Χρυσής Αυγής σε εκδηλώσεις των Ενόπλων Δυνάμεων». Ερωτάται ο κ. υπουργός: «Θα πάρει μέτρα η κυβέρνηση για να σταματήσουν τέτοιου είδους φαινόμενα και ενέργειες μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις;».

Δήλωση που καταδικάζει το συμβάν έκανε και ο Στρατής Κόρακας, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» του Βορείου Αιγαίου.

Στο δρόμο της ανατροπής, με ισχυρό Κ.Κ.Ε.

Οργιάζει η κυβερνητική προπαγάνδα για τη νέα, δήθεν, πορεία που προδιαγράφεται και για την οποία ο λαός καλείται να πει κι«ευχαριστώ». Σαν τεκμήρια αυτής της πορείας η κυβέρνηση παρουσιάζει π.χ. τα ψίχουλα του «κοινωνικού μερίσματος»,την αναβολή της πολλοστής μείωσης στις συντάξεις και κάποιες εκπτώσεις στο διατηρούμενο χαράτσι του ΕΝΦΙΑ. Την ίδια στιγμή, στον κρατικό προϋπολογισμό έχουν τη θέση τους για μια ακόμα φορά όλα τα μνημονιακά – δημοσιονομικά μέτρα των τελευταίων ετών, ενώ παραμένουν ακέραιοι οι εκατοντάδες εφαρμοστικοί νόμοι που έριξαν στα τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η μερίδα του λέοντος στα πολυδιαφημισμένα «αντίμετρα»αποτελείται από νέους μποναμάδες για το μεγάλο κεφάλαιο: Κρατική επιδότηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών για νέους εργαζόμενους, μείωση του φορολογικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη, μείωση της φορολογίας και στα διανεμόμενα κέρδη στους μετόχους επιχειρήσεων και πάει λέγοντας.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του νομοσχεδίου για την «προσέλκυση στρατηγικών επενδύσεων», που προσθέτει επιπλέον κίνητρα σε ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, σε συνέχεια του «αναπτυξιακού νόμου» του 2016: Αυξημένες προκαταβολές κρατικών ενισχύσεων,φοροελαφρύνσεις που θα ξεκινάνε πριν από την ολοκλήρωση της επένδυσης, ενίσχυση της κρατικής επιδότησης και των φορολογικών απαλλαγών και άλλα παρόμοια περιλαμβάνονται στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για να ικανοποιήσει τα «θέλω» της πλουτοκρατίας.

Τα παραπάνω είναι μερικές ενδείξεις τού τι φέρνει στο λαό ο «πρώτος αναπτυξιακός προϋπολογισμός», αλλά και γενικότερα τι σηματοδοτεί και πού πατάει η καπιταλιστική ανάκαμψη.

Απάντηση σε τέτοια ψεύτικα δίπολα και στην ένταση της αντεργατικής επίθεσης μπορεί να δώσει μόνο η πολιτική του ΚΚΕ, και όχι το ξαναζέσταμα των αυταπατών για φιλολαϊκές εξελίξεις μέσω κυβερνητικών εναλλαγών ή με όχημα δήθεν «νέα»,«ακαθοδήγητα», «διαδικτυακά» κινήματα,που επιχειρούν διάφορες οπορτουνιστικές πολιτικές δυνάμεις.

Σήμερα πρέπει περισσότερο από ποτέ να αξιοποιηθεί η πολύτιμη πείρα από τους εργαζόμενους και να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Να γίνει κτήμα χιλιάδων εργαζομένων και νέων ανθρώπων η πρόταση διεξόδου που προβάλλει το ΚΚΕ στο λαό, να ενισχυθεί με νέες δυνάμεις η μεγάλη προσπάθεια για την ανασύνταξη του κινήματος, για την αλλαγή των συσχετισμών, την άνοδο της οργανωμένης πάλης παντού, την ενίσχυση της Κοινωνικής Συμμαχίας,καθώς αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να φέρει το λαό πραγματικά στο προσκήνιο, διεκδικητή του πλούτου που παράγει. Ορος δε για να διανυθεί αυτός ο ανατρεπτικός δρόμος είναι η αποδυνάμωση των δυνάμεων που έφεραν τους εργαζόμενους μέχρι εδώ, η ισχυροποίηση του ΚΚΕ παντού, σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη, στις τοπικές και περιφερειακές εκλογές, στις βουλευτικές και στις ευρωεκλογές.

Μπροστά οι δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων.

Η καλλιέργεια του εφησυχασμού γύρω από όλα τα μέτωπα κυριαρχεί στην προπαγανδιστική εκστρατεία της κυβέρνησης, που επικεντρώνει στα υποτιθέμενα «μέτρα υπέρ της κοινωνίας» που θα φέρει στη Βουλή, στη μετατροπή της χώρας σε δήθεν «πυλώνα σταθερότητας» στην περιοχή, μέσω της εμπλοκής σε θανάσιμους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, στη διερεύνηση σκανδάλων πολιτικών προσώπων κ.ο.κ.

Βεβαίως, όσο περισσότερο η κυβέρνηση καλλιεργεί το κλίμα τού «κάτι αλλάζει», τόσο περισσότερο ο λαός πρέπει να ανησυχεί, να οργανώνεται και να αντιπαρατίθεται όλο και πιο αποφασιστικά με την πολιτική της. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το «πακέτο» που διαφημίζει η κυβέρνηση δεν περιλαμβάνει αποκατάσταση των απωλειών που είχε τα προηγούμενα χρόνια, αντίθετα πρόκειται ακριβώς για την επισφράγιση της μονιμοποίησής τους.

Την επισφράγιση, δηλαδή, του ότι θα ματώνει διαρκώς για να εξασφαλίζονται πακέτα στήριξης των μονοπωλίων και μερικά εφάπαξ ψίχουλα για τους πιο εξαθλιωμένους. Συνεπώς, κανένα «τέλος» δεν μπαίνει στις «μνημονιακές πολιτικές», όπως λέει η κυβέρνηση, αφού παραμένει άθικτο όλο το νομοθετικό οπλοστάσιο που οικοδομήθηκε από τα τρία μνημόνια.

Το συμπέρασμα που πρέπει να κρατήσουν τα λαϊκά στρώματα είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ουσιαστική ανακούφιση και αποκατάσταση απωλειών, όσο μένει άθικτο το αντεργατικό – αντιλαϊκό μνημονιακό οπλοστάσιο, ότι κανένας δρόμος προς όφελος των λαϊκών αναγκών δεν ανοίγει όσο παραμένουν οι «δημοσιονομικοί κόφτες», τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου και της ανακατανομής της φτώχειας. Ότι όποιο εμπόδιο μπει στην αντιλαϊκή πολιτική και η παραμικρή βελτίωση για τους εργαζόμενους, θα είναι αποτέλεσμα σκληρής πάλης, δράσης και παρέμβασης του οργανωμένου εργατικού – λαϊκού κινήματος σε σύγκρουση με το αντεργατικό – αντιλαϊκό πλαίσιο, και δεν πρόκειται να χαριστεί από καμιά κυβέρνηση του κεφαλαίου, όπως η σημερινή.

Μπροστά μας βρίσκεται τώρα η μαχητική προετοιμασία της απεργίας που έχει προκηρυχθεί από Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και πλήθος σωματείων για τις 14 Νοέμβρη. Οι καθημερινές πρωτοβουλίες σε χώρους δουλειάς, οι συνελεύσεις, οι κινητοποιήσεις, κάθε μορφή δράσης, που όλο και πυκνώνουν, θα δώσουν απάντηση στο σχεδιασμό της κυβέρνησης, της εργοδοσίας και των συνδικαλιστών της, αποτελούν το σίγουρο δρόμο για να φτάσει παντού το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Η απεργία στις 14 Νοέμβρη θα είναι απάντηση στο κάλεσμα της κυβέρνησης στο λαό να διαλέξει από πού και πόσα θα χάσει, να συμβιβαστεί με τις μειωμένες απαιτήσεις. Θα δώσει το στίγμα της αντεπίθεσης, με σύνθημα «Μπροστά οι δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων!».

Αντεπίθεση του λαού, με δυνατό ΚΚΕ παντού!

Όσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. συγκλίνουν στη στρατηγική της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της υπηρέτησης των ευρωΝΑΤΟικών σχεδιασμών, τόσο θα σηκώνουν τον κουρνιαχτό του κάλπικου δικομματικού τους καβγά, γύρω από διάφορες αφορμές, για να αποπροσανατολίσουν το λαό.

Τέτοια αντιπαράθεση είναι πχ. αυτή που σηκώθηκε γύρω από τις δηλώσεις του Π. Καμμένου από τις ΗΠΑ, για την επέκταση των αμερικανικών βάσεων και για «εναλλακτικά» σχέδια «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» της περιοχής, παρακάμπτοντας τη συμφωνία των Πρεσπών. Και ενώ τσακώνονται γύρω από τις δηλώσεις, για το αν η κυβέρνηση έχει «διγλωσσία», η σιωπή τους γύρω από την ουσία αποκαλύπτει ότι κανένας τους δεν αμφισβητεί το αντιδραστικό τους περιεχόμενο.

Αντίστοιχη προσπάθεια, να παρουσιαστούν ως «εναλλακτικά» μεταξύ τους τα προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, είχε γίνει και από το βήμα της ΔΕΘ, με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες. Μόνο που αποδείχθηκε ότι πέρα από μικροδιαφορές πρόκειται για πιστά αντίγραφα, αφού περιλαμβάνουν την απόλυτη δέσμευση για συνέχιση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων και κάλεσμα στο λαό να διαλέξει πώς και από ποια τσέπη θα χάσει. Και οι δύο έκαναν εξαγγελίες – και μάλιστα με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα – για την …ανακούφιση της μεγαλοεργοδοσίας, με μειώσεις σε φόρους, εισφορές και με άλλα προνόμια, και με δεδομένη την εργασιακή ζούγκλα. Και οι δύο υποσχέθηκαν ψίχουλα για το ανακάτεμα της ακραίας φτώχειας, τα οποία θα φορτώσουν στο λαό που υποφέρει.

Παρόμοια είναι και η αντιπαράθεσή τους με αφορμή τους κλυδωνισμούς στις τραπεζικές μετοχές, επιβεβαιώνοντας ότι υπέρτατος κριτής και των δύο είναι οι αγορές, οι αξιολογήσεις από τους πιστωτικούς οίκους, είναι το κεφάλαιο και οι απαιτήσεις του, και γι’ αυτό οι εργατικές – λαϊκές ανάγκες είναι σε τελευταία μοίρα και για τους δύο.

Είναι μάταιη, λοιπόν, για το λαό η αναζήτηση «διαφορών» και «εναλλακτικών σχεδίων» ανάμεσα στα κόμματα της αστικής τάξης.

Το μόνο εναλλακτικό σχέδιο στην εμπλοκή του λαού και της χώρας σε σχεδιασμούς που μυρίζουν μπαρούτι είναι η αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, το ΝΑΤΟ και την

ΕΕ. Η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν μπορεί να βρίσκεται στη διαχείρισή της, όπως προτείνουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, αλλά στην ανατροπή της, στο να πάρει ο λαός στα χέρια του τον πλούτο που παράγει, ώστε να μπορέσει να σχεδιάσει το πώς θα ικανοποιήσει ολόπλευρα τις ανάγκες του, όπως προτείνει το ΚΚΕ.

Γι’ αυτό σήμερα ο λαός για να κάνει τη «διαφορά» πρέπει να ενισχύσει παντού το ΚΚΕ και οργανώνοντας τον δικό του αγώνα κόντρα σε κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Σχεδιασμοί που μυρίζουν μπαρούτι!

Η κυβέρνηση επιμένει να λέει ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί «παράγοντα ασφάλειας» στην περιοχή και ότι η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – ΗΠΑ αναβαθμίζει τη γεωπολιτική σταθερότητα. Κι αυτό, την ίδια στιγμή που το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται για άλλη μια άσκηση κολοσσιαίων διαστάσεων με στρατιωτικό προσωπικό δεκάδων χιλιάδων, με το βλέμμα στραμμένο στη Ρωσία, ανοίγοντας μάλιστα στα γεμάτα τη συζήτηση και για χρήση πυρηνικών όπλων – «εργαλείων».

Αυτή είναι η «σταθερότητα», στην οποία χώνει βαθιά η κυβέρνηση το λαό και τη χώρα. Για να υπηρετηθεί αυτή η «σταθερότητα», επί της ουσίας πολεμικής προπαρασκευής, μετατρέπεται κάθε γωνιά της Ελλάδας σε αμερικανοΝΑΤΟική βάση, ενώ ο πρέσβης των ΗΠΑ περιδιαβαίνει όλη τη χώρα, δείχνοντας στην πράξη τι σημαίνει ότι γινόμαστε «προμαχώνας» των γεωπολιτικών συμφερόντων των ΗΠΑ στην περιοχή.

Ακριβώς αυτή η ενίσχυση της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και τη ΝΑ Μεσόγειο, το σφράγισμα των «στεγανών» του στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, είναι που ρίχνει νερό στο μύλο των αλυτρωτισμών και των εθνικισμών, σε αντίθεση με τα παχιά λόγια της κυβέρνησης, που λέει ότι με τη συμφωνία των Πρεσπών μπαίνει «ταφόπλακα» στον «εθνολαϊκισμό». Άλλωστε, η ίδια η συμφωνία αναπαράγει τους ανιστόρητους ισχυρισμούς περί «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής εθνότητας» της γειτονικής χώρας, δηλαδή στοιχεία σαν αυτά που έχουν αξιοποιηθεί διαχρονικά για να γίνουν «μαλλιά – κουβάρια» οι λαοί των Βαλκανίων, για να πατήσουν πιο γερά πόδι οι ιμπεριαλιστές στην περιοχή.

Αυτές οι εξελίξεις τρέχουν παράλληλα με σχεδιασμούς επαναχάραξης συνόρων στα Βαλκάνια, με εμπνευστές τους συνήθεις υπόπτους ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, όπως συμβαίνει στο Κόσσοβο, όπου οι Ενοπλες Δυνάμεις της περιοχής είναι με το δάχτυλο στη σκανδάλη.

Οι παραπάνω σχεδιασμοί, στους οποίους εμπλέκεται μέχρι τα μπούνια η κυβέρνηση, αποτελούν την άλλη όψη της αντιλαϊκής επίθεσης για να εξασφαλίζεται η κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό φαίνεται στις «εκδοχές» του νέου αντιλαϊκού προϋπολογισμού, που είναι άλλο ένα κάλεσμα στο λαό να διαλέξει από ποια τσέπη και πόσα θα χάσει. Φαίνεται όμως και από τους κλυδωνισμούς στο τραπεζικό σύστημα που επιβεβαιώνουν αφενός πόσο εκτεθειμένη είναι η καπιταλιστική οικονομία σε μια νέα κρίση που υποβόσκει, αλλά και πόσο έτοιμη και αποφασισμένη είναι η κυβέρνηση να φορτώσει νέα βάρη στα εργατικά – λαϊκά στρώματα.

Τώρα, λοιπόν, πρέπει να ανέβει η συσπείρωση γύρω από το ΚΚΕ.

Γιατί με ισχυρό το ΚΚΕ μπορεί να μπει ο λαός «σφήνα» στους αντεργατικούς σχεδιασμούς κυβέρνησης – κεφαλαίου.

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ μόνη απάντηση στην αντιλαϊκή σύμπλευση ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ.

Σα να μην έφτανε το βήμα της ΔΕΘ, από όπου ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έδειξαν πόσο «αντιδιαμετρικά …ίδια» είναι τα προγράμματά τους, ήρθε και η συζήτηση στη Βουλή για την ενεργοποίηση του μνημονιακού νόμου Βρούτση για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού, που έκανε ξανά σκόνη τις «διαχωριστικές γραμμές» μεταξύ τους.

Ετσι, από τη δικαίωση που έδωσε στα μνημόνια ο Αλ. Τσίπρας στη ΔΕΘ, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει «κανένα πισωγύρισμα» σε σχέση με τα «συμφωνηθέντα», η κυβέρνηση πέρασε στην πράξη, με τη ΝΔ να τη χειροκροτά στη Βουλή και να «την ευχαριστεί» που επιτέλους «δικαιώνει» την πολιτική της για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας, μέσω και του καθορισμού του κατώτατου μισθού από το κράτος.

Ταυτόχρονα, όλοι μαζί απέρριψαν με συνοπτικές διαδικασίες τημόνη τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή για την αύξηση του κατώτατου μισθού, αυτήν του ΚΚΕ, που προέβλεπε την επαναφορά στα 751 ευρώ και την κατάργηση του νόμου – εκτρώματος που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ επιβεβαίωσαν έτσι ότι πάνε χέρι – χέρι στηνυπεράσπιση και εφαρμογή όλου του μνημονιακού πλαισίου και κυρίως των πιο καθοριστικών νόμων του για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικά τα «διλήμματα» που θέτουν στο λαό ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Τον καλούν π.χ. να διαλέξει αν το τσεκούρι θα πέσει με τη γενικευμένη φοροληστεία (μείωση αφορολόγητου κ.λπ.) ή με μειώσεις σε επιδόματα και κονδύλια για Υγεία – Πρόνοια κ.λπ. Να διαλέξει πώς θα εισπράττεται ο ΕΝΦΙΑ: Μέσω του κεντρικού κράτους (όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ) ή μέσω της Τοπικής Διοίκησης (όπως λέει η ΝΔ)…

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Ασφαλιστικού, που βρέθηκε στο επίκεντρο της «αντιπαράθεσης» πριν και μετά τη ΔΕΘ. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ παριστάνουν τους «υπερασπιστές» των συνταξιούχων, την ίδια στιγμή που ο ένας μετά τον άλλον ψαλίδιζαν τις συντάξεις τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο από το 2010. Και ενώ και οι δυο τους προωθούν την ανταποδοτικότητα και την ιδιωτική ασφάλιση, δηλαδή τον πυρήνα της αντιασφαλιστικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, τώρα ξιφουλκούν, με τη ΝΔ να αντιπαραβάλλει το «μοντέλο Πινοσέτ» στον νόμο – λαιμητόμο του Κατρούγκαλου.

Το ΚΚΕ είναι η μόνη δύναμη που λέει στο λαό την αλήθεια, ότι καμιά εναλλαγή κυβερνήσεων δεν πρόκειται να του εξασφαλίσει τη ζωή που του αξίζει. Γι’ αυτό πρέπει να ενισχυθεί παντού, σε κάθε εκλογική μάχη, σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα. Γιατί καταθέτει

όλες του τις δυνάμεις στην ενίσχυση της εργατικής – λαϊκής πάλης, στην ισχυροποίηση των σωματείων, κάθε μορφής οργάνωσης εργαζομένων, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων, συνταξιούχων, στην ανασύνταξη του κινήματος και στην οικοδόμηση της Κοινωνικής Συμμαχίας, που πραγματικά μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω.